
با یک تماس از خواب بیدار شدم. واکنشی که نشون دادم این بود که از جام بلند شدم و مثل دیوونه ها گوشی رو برداشتم و تند تند راه رفتم و همزمان صدای گوشخراش پشت تلفن رو با مغز نیم روشنم تحلیل کردم. اصلا نمیدونم علت اینکار چی بود. انگار که نشسته یا در آرامش نمیتونستم به تلفن جواب بدم و حتما باید تند تند دور خونه راه میرفتم! حرفها اصلا برام واضح نبود. فقط متوجه میشدم که بسته ای که سفارش دادم رسیده ولی فهمیدن مابقیش خیلی سخت بود!
مفاهیم مبهمی که از زبان اون آقا خارج میشد داشت میگفت که آدرس رو پیدا نمیکنه و باید خودم برم بسته رو تحویل بگیرم. اون هم همین الان! مجبورم کرد که لباس بپوشم و برم حضورا ازشون کتاب رو تحویل بگیرم و اون آقا کلی غر زد که «زبون روزه تا اینجا اومدم» و «ما رو علاف کردی» و من اینطوری بودم که « مگه تا قبل از این، کار فروشگاه های اینترنتی این نبود که بسته رو برسونن درب خونه یا من اشتباه میکنم؟! » خلاصه یکم با اون آقا جر و بحث کردیم و در آخر طوری از ملاقات با من ناراحت بود که احساس کردم باید یه هزینه ی دیگه ای بابت ناراحتی و اعصاب پر نوسانشون بهش پرداخت کنم!
خلاصه که خیلی کلافه اومدم خونه و دیدم از اعضای خانواده، هیچ کس خونه نیست. توی بحر کتاب بودم که یک دفعه دیدم یه شخصی اومده توی خونمون و داره مدام این طرف و اون طرف میره و همه جا سرک میکشه! من ایشون رو قبلا ندیده بودم ولی با خانوادشون تا حدودی آشنایی داشتم و میدونستم معمولا بی اجازه وارد هر جایی دلشون بخواد میشن. سعی کردم اصلا بهش توجه نکنم ولی یه دفعه اومد و روی میز رو به روی من نشست و زل زد بهم. منم خب اول صبح خیلی کلافه بودم و هیچ کس هم نبود باهاش حرف بزنم. آره دیگه خلاصه نشستیم به درد و دل. من همینطور داشتم صحبت میکردم که وسط صحبت دیدم واقعا خیلی هم بد نیست و بیشتر اسمش بد در رفته. غیر از اینکه یکم همیشه لباسهاش کثیفه و خیلی حرف میزنه و وقتی به یه چیزی گیر بده خیلی اعصاب آدمو به هم میریزه، هم صحبت خوبیه.
خلاصه دیگه خیلی با هم رفیق شدیم. چند تا عکس هم ازش گرفتم برای یادگاری. فقط خیلی بدعکس بود. دو ساعت داشتم تلاش میکردم که عکسش تار نشه.


بعد ازش اجازه گرفتم که میتوم عکسشو پست کنم؟ که دیدم اشک تو چشماش جمع شد و خیلی تشکر کرد و گفت فکر نمیکرده هیچ وقت معروف بشه. دیگه من بهش نگفتم که منظورم پست توی ویرگول بود و قرار نیست معروف بشه. گفتم بزار دلش خوش باشه.
بعدش که دیگه من رفتم سر کارم. دیدم این دست بردار نیست. مدام میاد در گوش من حرف میزنه و همونطور که قبلا گفتم اگه به یه چیز گیر بده اعصاب برای آدم نمیزاره. من واقعا نمیخواستم این کارو بکنم ولی خیلی رفته بود روی اعصابم و یه لحظه کنترلم رو از دست دادم و اون اتفاق افتاد.

اصلا نمیدونستم چیکار کردم. ترس همه ی وجودمو گرفته بود. برای همین تصمیم گرفتم بالهاشو بکنم و جسدشو بندازم توی آب و همه ی اثرات صحنه جرم رو پاک کنم. ولی همینکه اومدم بهش نزدیک بشم دیدم هنوز دست و پاشو تکون میده و دیدم خیلی وحشناک و بی رحمانه ست در حالی که هنوز زنده ست، بالهاشو بکنم. به علاوه واقعا دلم نمیومد چون داشت دست و پا میزد. بعد یه دفعه یه جوریم شد ( پوستم یخ کرد و مو به تنم سیخ شد) و سریع از پنجره پرتش کردم بیرون.
′قسمتی از اعترافات قاتل_ پرونده قتل2670698′