به ولله که خیلی زیاده. خییییلی زیادهههه. سی تا pdf هر کدوم سی صفحه. (معرفی میکنم. این شما و این کسی که در طول ترم درس نخوانده. یک هفته مانده به امتحان هم نخوانده. حتی پنچشنبه جمعه ی مانده به امتحان هم نخوانده. و حالا مانند ** در گل گیر کرده است. ولی از اینها گذشته شما هم با من هم نظر هستین که استرس وارده در روز قبل امتحان با اینکه انسان را دچار شوک قلبی میکند اما دارای بازدهی ده برابر بیشتر از همه ی روز های سال است؟)
چند وقته به معنای واقعی کلمه روزمره ننوشتم و این معنیش اینه که موارد قابل نوشتن روزهام به درجه صفر نزدیک شده. میدونی این یعنی چی؟ یعنی دارم برای روز های بهتر تلاش میکنم (دقیقا شبیه همون حرفای قشنگ که میزنن)
خب راستشو بخوام بگم به این نتیجه رسیدم که دارم با خانوادم به بنبست میخورم (?) چون مادر گرامی ام با پیشنهاد بنده چندان اشتیاق و رغبت نشان نداد! حالا پیشنهاد من چی بود؟ وای اصلا از یادآوری پیشنهادم هم حس خوبی پیدا میکنم. مامانم یه چندتایی خاطره نوشته. خاطرات بچگیش. و برای من به شدت جذابه. دوست داشتم با همکاری و موافقت خودش در معرض نگاه بقیه قرار بده. امید دارم که این کارو انجام بده. (نظرتون چیه خاطراتشو کش برم و با یکم اصرار یه موافقت کوچیک ازش بگیرم و همینجا منتشرشون کنم؟ البته به اسم خودش)
کتابهای «مثل همهی عصرها» ، «طعم گس خرمالو» ، «یک روز مانده به عید پاک» از زویا پیرزاد رو قبلا هم اینجا دربارش نوشتم. این سه کتاب که از داستان های کوتاه این نویسندست رو من تا به حال به دو نفر هدیه دادم. و اگه روم میشد بازم میرفتم همون فروشگاه قبلی و میگفتم همون همیشگی ها لطفا! و به یه نفر دیگه هم میدادم. متاسفانه اون یه نفر چون خواهرمه میدونه همین سه کتابو به دو نفر دیگه هم دادم. ضایع نیست که به خودش هم بدم؟ چیکار کنم خب. اینقدر دوستداشتنی اند، دوست دارم این کتابهارو همه بخونن. پس شما هم لطفا بخونید. باتشکر
بین یاداشت های گوشی گشت میزدم که یه متنی رو دیدم با عنوان «وصیتنامه پوپک» ! چند وقتی میشه نوشتمش. یه جورایی نامه خداحافظی پوپکه. از قبل نوشتم برای روزی که پوپک خداحافظی میکنه. عجیبه نه؟ ولی فکر نکنم هنوز وقتش رسیده باشه. من هنوز دلم میخواد به نوشتن اراجیفم ادامه بدم.
راستشو بخواین خیلی و خیلی زیاد برام ناراحت کنندست پست کردن این نوشتار های پیش پا افتاده و به دردنخور و بیاهمیت. به حس روشنفکرانهی مسئول بودنم در برابر هر کسی که کلماتمو میخونه، لطمه وارد میشه. فکر کنم چندباری گفتم که چرا اومدم اینجا و شروع کردم به نوشتن. من درواقه برای بهبود روحی خودم به این کار روی اووردم و همیشه خوشحال و سپاسگذارم که نتیجه داد. در ادامه این هدف، نوشتهی من مربوط میشه به خودم و حال روحیم. درواقه برای بار اول، مخاطب اهمیتی برام نداشت. (یا اصلا فکر نمیکردم کسی بخونه) و حالا نمیدونم باید همون راه قبلی رو پیش بگیرم یا نه. ولی از همینجا و دوباره از هر کس که میخونه _حتی یه نفر_ تشکر میکنم و میخوام بگم خیلی برام ارزشمنده (حس رویا داره برام تقریبا) و حقیقتا معذرت میخوام برای هدر دادن وقتتون :′)