وقتی کیک را آوردند همگی دست زدند و طبق برنامه قبلی سعی کردند با هم بگویند تولدت مبارک. اما صداها قاطی شد و هماهنگی به هم خورد. کیک را گذاشتند جلوی خاله. خاله خندید. شاید هم نخندید. درست یادم نمی‌آید. ولی یادم است نگاهی کشدار به کیک کرد. شاید داشت براندازش میکرد تا مطمئن شود اسمش روی کیک نوشته شده است یا نه؟
نوشته بودند ملک جان تولدت مبارک. اسم توی شناسنامه‌اش ملوک بود، ملک صدایش میزدند، اسم آن یکی گوشش زینب بود و خودش دلش میخواست اسمش فاطمه باشد. آن روز که آقاجون رفته بوده تا شناسنامه خاله را بگیرد به او گفته بودند: «تو که نمیتوانی اسم دخترت را بگذاری ملک. ملک اسم زن شاه است. اسمش را بگذار ملوک.» آقاجون هم وقتی به خانه برگشت اسم دخترش را ملوک گذاشته بود. اینها را مامان برایم تعریف کرده است. هرچند اسم شناسنامه‌اش ملوک بود، اما همه ملک صدایش میزدند.
بعد از گرفتن عکس و فیلم، وقتی از خاله پرسیدند: «میدانستی قرار است برایت تولد بگیریم؟» گفت: «نه الان فهمیدم.» ولی بچه‌ها میگفتند وقتی توی اتاق میخواست برای چهارمین بار روسری چهارخانه با خطوط قرمز و دورکاری کرمی را با روسری دیگری عوض کند، نوشته‌ی روی کادوی خواهرش را خوانده بود که با خط کوردوبا نوشته بود: «خواهر عزیزم تولدت مبارک.»
قرار نبود تولد خاله باشد. اصلا تولدش آن روز نبود. همه‌ی آن تشریفات برای روز پدر بود و کادو‌ها هم برای آقاجون. در طول مدتی که خاله کیک را برانداز میکرد، چندین بار تصور کردم که بعد از خواندن روی آن کادو، چقدر جا خورده است.
چند مدتی از روز واقعی تولد خاله گذشته بود. چند روز قبل از روز پدر، مامان میگفت در حال تدارک دیدن جشن روز پدر است و نمیداند قرار است جشن تولد خودش هم باشد. این ایده اولین بار به ذهن مامان رسیده بود. ایده‌اش هرچند به کلی فلسفه‌ی تولد را زیر پا خرد میکرد، اما در کمال تعجب به تصویب رسید.
مامان میگفت خاله تولد را خیلی دوست دارد. برای همین میخواهد جشن تولدی در روز پدر برای آقاجون بگیرد چون فقط چند وقت است که از تولد آقاجون گذشته است. در آن لحظه که کیک سفید به طرف خاله می‌آمد هیچ کس از واقعیت قلبی‌اش خبر نداشت. حتی آن موقعی که کیک رو‌به‌رویش بر میز قرار گرفت، کسی نمیداست او دوست دارد اسم خودش را بر کیک ببیند یا آقاجون؟ این واقعا جدال بدی بود.
به هر حال در آن لحظه همه فقط جیغ کشیدند و ناهماهنگ به خاله گفتند تولدت مبارک. برای مدتی همگی به کلی تصور کردند که آن روز فقط تولد خاله است نه هیچ چیز دیگر. اما بی تردید این نمیتواست در مفهوم واقعی خودش، تولد خاله باشد.
خاله شمع‌های روی کیکش را فوت کرد. همگی دوباره جیغ کشیدند و توی عکس‌ها لبخند زدند. من میگویم برای همگی شب خوبی بود و طبق اصولی که من بر قانون دنیا گذاشته‌ام، اگر این گزاره برای همه‌ی شرکت کنندگان در تولد حقیقت نداشته باشد، دست کم برای بیشتر افراد صحت خواهد داشت. هر چند این اصول بی‌پایه امیدوارکننده است، ولی نمیتواند قابل استناد باشد. چون هنوز هیچ کس نمیداند که خاله چطور فکر میکرد.
