بنویس بنویس
شاید برای اینکه نوشتن یادم نرود میخواهم بنویسم. و یا شاید برای اینکه دوباره زمان خنکای هوای تاریک شب رسیده و من غمگینم، غمگینم، غمگینم. نوشته ی من! ای کاش هیچ وقت بلد نبودم بنویسم. تو از اینکه به دست من نوشته میشوی راضی هستی؟
بنویس بنویس
چرا دوست دارم هنگام نوشتن کسی را خطاب کنم؟ کسی که وجود ندارد و یا چیز هایی که معنی ندارند و به ظاهر نمیفهمند. به کلمات تایپ شده ی این نوشته خطاب میکنم. به انگشتانم که بی محابا مینویسند. و به شیشه های پنجره که به هوای پر نوسان آسمان عادت کرده اند. من نوشته هایم را خطاب به تمام چیز هایی مینویسم که آرام اند. بی صدا اند. در سکوت برای چیزهایی مینویسم که مرا قضاوت نمیکنند. آنها فقط گوش میکنند و فقط گوش...
بنویس بنویس
برای این روز ها و همه ی روز های دیگر مرا ببخش نوشته ی من. تو بازمانده ای از تکه های ناپیدای وجودم هستی که در زندگی گم کردهام. شکسته ای اما همچنان پابرجایی. شاید به همین خاطر است که همیشه بریده بریده حرف میزنی و هر دم از چیزی میگویی.
بنویس بنویس
تکرار کافیست. امشب تکه هایم دور افتاده تر از آنند که به صفحه بیایند.
