ویرگول
ورودثبت نام
پوپک
پوپکروزمره‌های یک دختر
پوپک
پوپک
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

این اولین شروع نیست، ولی یک تلاش است!

8:45

اتوبوس اومد. خب صبر کن تا سوار بشم میخوام یه چیزایی بنویسم.

9:00

بیخیال جا نبود بشینم و نتونستم چیزی بنویسم.

9:30

خب همه چیز ترتیب داده شد تا من اتوبوس دوم رو هم بایستم. درواقه من کل مسیر رو ایستاده اومدم! (*خنده ی دیوانه وار)

9:45

خب الان که دارم‌ فکر میکنم چیزی هم برای گفتن ندارم. اوف چه زندگی کسل کننده ای.




این تلاش صبحم برای نوشتن است که به شکست انجامید؛ ولی من قدرت مقابله با این شکست رو دارم. همینطور که الان دوباره شروع کردم به نوشتن و دارم درباره ی این خودِ پر از دردسرم فکر میکنم. (واقعا کی میرسه که فکر جدید تری پیدا کنم :/ ) هنوز چند روز از نامه ای به منِ آینده نگذشته اما حالا همه چیز داره با شتاب پیش میره و باید بگم احساس میکنم دارم بزرگ میشم بچه ها !! (*خنده ی بیمزه بازی) ( دوست ندارم شوخی باشه یا یه فکر بیخود. دلم میخواد حقیقت داشته باشه. از کوچیک بودن خیلی وقته خسته شدم. کوچیک بودن برام معنی ضعف رو میده. من برای انجام خیلی کار ها ترسیدم و هر دفعه به ترس ها وعده بزرگ شدن دادم. وعده روزی که بتونم بهشون غلبه کنم) نه اینکه خیال کنید چیز های جدیدی در حال وقوع اند؛ نه، همه چیز همونطور تکراری و شاید کسل کننده است اما من این روند تغییر رو احساس میکنم. همه چیز شاید خوب پیش نره و من اون طوری که بقیه انتظار دارند که تغییر رو در چهره ام احساس کنند، تغییر نکردم. خودم هم نمیدونم داره چه اتفاقی می افته. من امروز کاری رو انجام دادم که یک سالی بود که قادر به انجامش نبودم. کلمه ها روون تر و آسون تر به ذهنم میرسند و آدم ها عادی تر از اون اند که نیاز باشه ازشون بترسم. دوستای خیالی من! من دارم بزرگ میشم. بزرگ تر از ترس هام!

قلبم بار ها شروع به تند زدن کرد. اونقدر خیال کردم مسخره ست که نادیده اش گرفتم. گاهی وحشناک شد، گاهی خنده دار، گاهی یه مانع بزرگ، گاهی یه خجالت بچگونه. با شکل های مختلفی که‌ توی ذهنم ازش ساختم بهش فکر کردم تا برای لرزش بدنم و تند زدن قلبم دلیل قانع کننده پیدا کنم.

گفتم: «چه آدم های مزخرفی» و از آنها فرار کردم. نتوانستم حرف بزنم. آن هم در حساس ترین لحظه ها. حتی با اعضای خانواده ام. من وقتی که آن آدم پرو ناراحتم کرد، فقط بدنم‌ لرزید و هزار بار ویس گرفتم. آخر همه شان گریه کردم و دوباره سعی کردم شروع کنم.

ترس کوچولوی من! ما با هم زمان های زیادی را زیر نگاه آدم هایی که برای هیچ کدامشان مهم نبودم، سر کردیم. لحظات عذاب آوری را طی کردیم و به اینجا رسیدیم. تو هر بار مرا غافل گیر کردی و من هر بار به خاطر تو خودم را سرزنش کردم. میدانی، من درباره زمان دوری حرف نمیزنم. همین دیروز و همین امروز و شاید همین چند دقیقه پیش. من تک تک روز هایم را با تو همراه بودم و تو با من همراه بودی. این یک حس دو طرفه بود. من پشت تو پنهان میشدم و تو پشت من. برای قایم شدن از چشم ها. برای اینکه کسی ما را پیدا نکند. اما ترس کوچولوی من! وقتش رسیده که قایم موشک را کنار بگذاریم. برای من بزرگ شدن معنای خوبی میدهد. زمان خداحافظی ست. میخواهم همین حالا زمانش را تعیین کنم. میخواهم همین حالا تاریخ پایان آنرا بنگارم.

روزی که تصمیم به خارج شدن از حساب کاربری قبلی ام در ویرگول گرفتم و اینجا را برای خودم ساختم، مثل همیشه بودم ولی حالا چند روز گذشته و مثل همیشه نیستم. من مثل همیشه نیستم و نمیخواهم باشم. دفعات زیادی دلم میخواست تغییر کنم. اما حالا به تمام آنها خاتمه میدهم‌. شاید تلاش سختی برای انجامش نیاز داشته باشم. من قدرت مقابله با شکست های گذشته را دارم. همانطور که دوباره شروع میکنم ...


شروعتلاشروزمره نویسیروزمرگیتغییر
۹
۶
پوپک
پوپک
روزمره‌های یک دختر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید