
به طرز واقعا عجیبی یه دفعه و بدون دلیل دلم خواست داستانم رو ادامه بدم. یادمه قبلا دو تا داستان شروع کرده بودم و هر دوشو نصفه گذاشتم. چون نمیدونستم اخرش باید چی بشه. اینکارو وقتی شروع کردم که اون آقایی که نمیدونم اسمش چی بود بهم گفت قشنگ مینویسی. دقیقا از کلمه قشنگ استفاده نکرد و خیلی ازش ممنونم که استفاده نکرد. من فقط به تصویر بی کیفیت از چهره اش توی لپ تاپ نگاه کردم و دیدم وقتی داشت از داستانم میگفت و ایراداتش رو میگرفت یه برق توی نگاهشه. من مثل بقیه ی اونهایی که میکروفونشون رو باز میکردن و قشنگ حرف میزدن، بلد نبودم حرف بزنم. با این حال اون به کلمه های پر از لرزش که از دهنم خارج میشد گوش داد و لبخند زد. نمیدونم چرا احساس کردم قبل از اینکه بگم میدونست چی میخوام بگم.
(توضیح: این فقط یه مسابقه ی داستان نویسی بود و اون آقا راهنمای بچه ها در مسابقه.)
داستان من توی مسابقه دوم شد ولی فکر کنم خیلی برام مهم نبود. چون مطمئن نبودم که داور های مسابقه دقیقا درمورد داستان چی فکر میکنن اما میدونستم اون آقا چی فکر میکنه. شاید اون روز فقط نیاز داشتم یکی تاییدم کنه. نه یه تایید خشک و خالی مثل دوم شدن توی مسابقه! یه تایید مثل اون برق توی چشم های یه نفر. بعد از اون سعی کردم باز هم داستان بنویسم، اما در اخر همه ی تلاشها نصفه رها شد.
حالا داره دلم برای اون داستان ها تنگ میشه. دوست دارم به این فکر کنم که قبل از اون دفعه ای که لپ تاپ خراب شد و اطلاعات پرید اونها رو روی فلش کپی کردم. واقعا نمیدونم کپی کردم یا نه. خیلی بد شد. حالا چطوری بخوابم. (*در حالی که این جمله را تمام میکند خمیازه ای میکشد و به دروغ خود میخندد)
اگه اونها هنوز وجود داشته باشن، مطمئن نیستم که بتونم پایان مناسبشون رو پیدا کنم، اما فکر کنم در همین حد کافیه که برای نوشتن هر پایانی اشتیاق دارم. مثل اشتیاق خوردن یه لیوان آب خوشمزه. خیلی تشنمه. من رفتم آب بخورم.