هم وابستگی به وابستگی ذهنی، عاطفی، جسمی و/یا روحی به شریک، دوست یا عضو خانواده اشاره دارد.
دکتر رنه اکسلبرت، روانشناس و نویسنده دارای مجوز، توضیح می دهد: "این اصطلاح ابتدا در دهه 1950 در زمینه الکلی های گمنام برای حمایت از شرکای افرادی که مواد سوء مصرف می کردند و درگیر زندگی سمی افرادی بودند که از آنها مراقبت می کردند ابداع شد." . مستقر در نیویورک
این هنوز هم درست است - اما امروزه هم وابستگی طیف بسیار گسترده تری را پوشش می دهد.
خود وابستگی یک تشخیص بالینی یا یک اختلال شخصیتی طبقه بندی شده رسمی نیست. به طور کلی، هم وابستگی شامل جنبه هایی از الگوهای سبک دلبستگی است که در اوایل دوران کودکی ایجاد شده است، و همچنین ممکن است با سایر اختلالات شخصیت، از جمله اختلال شخصیت وابسته، همپوشانی داشته باشد.
هم وابستگی می تواند در اشکال و اندازه ها و سطوح مختلف شدت ظاهر شود. دکتر مارک میفیلد، مشاور حرفهای دارای مجوز (LPC) میگوید: اساساً این به دلیل خودپنداره ضعیف و محدودیتهای ضعیف است، از جمله ناتوانی در داشتن نظر یا نه گفتن.
او میافزاید که هموابستگی میتواند در انواع روابط مانند والدین-فرزند، شریک-شریک، همسر-همسر و حتی همکار-رئیس ایجاد شود.
همانطور که در بالا گفته شد، هم وابستگی به یک الگوی نامتعادل از رابطه اشاره دارد که در آن یک فرد مسئولیت برآوردن نیازهای شخص دیگر را به استثنای پذیرش نیازها یا احساسات خود بر عهده می گیرد.
"وابستگی مشترک یک رابطه دایره ای است که در آن یک فرد به دیگری نیاز دارد که به نوبه خود نیاز به نیاز دارد. فرد وابسته به هم، که به عنوان "بخشنده" شناخته می شود، احساس بی ارزشی می کند، مگر اینکه به او نیاز باشد - و برای آن فداکاری کند - که در غیر این صورت به عنوان "گیرنده" شناخته می شود.
- دکتر اکسلبرگ
بنابراین، روابط همبسته حول یک نابرابری قدرت ساخته میشوند که به نفع نیازهای گیرنده است و باعث میشود که بخشنده اغلب به بهای خود به دادن ادامه دهد. به گفته دکتر میفیلد و دکتر اکسلبرت، علائم همبستگی ممکن است شامل برخی از موارد زیر باشد، اما نه لزوماً:
در حالی که همه افراد عزیزی دارند و در قبال آن عزیزان احساس مسئولیت می کنند، زمانی که هویت شخصی به شخص دیگری وابسته باشد، می تواند ناسالم باشد.
«همبستگی به همه رفتارها یا احساسات خیرخواهانه اشاره نمی کند، فقط به آنهایی اشاره دارد که بیش از حد به میزان ناسالم هستند. دكتر اكسلبرت توضيح مي دهد كه مسئوليت روابط با ديگران بايد همراه با مسئوليت در قبال خود باشد.
«این پویایی به عنوان «وابستگی رابطهای» نیز نامیده میشود، زیرا افراد وابسته اغلب روابط یک طرفه، از نظر عاطفی مخرب و/یا توهینآمیز تشکیل میدهند. »
از این نظر، مشکل ذاتی همبستگی این است که فرد حس واقعی خود را از دست می دهد، زیرا چیزهای زیادی را به شخص دیگری می ریزد.
حتی اگر "بخشنده" فوراً این را احساس نکند - احتمالاً دوست دارد عشقش را ببخشد و به او تکیه می شود - ممکن است با پیشرفت رابطه بسیار ناسالم شود.
مشکل ذاتی دیگر این است که برای "بخشنده" سخت می شود که خود را از رابطه خارج کند، زیرا ممکن است احساس کند که طرف مقابل تا حد زیادی به او متکی است، حتی اگر در اعماق وجودش بداند که این کار درستی است. . برعکس، «گیرنده» آنقدر به دیگری احساس وابستگی میکند که ممکن است ترک یک رابطه سمی برایشان دشوار باشد.
اولین قدم برای کاهش تمایلات هموابستگی، تمرکز بر خودآگاهی است. البته میتوان این کار را به تنهایی انجام داد، اما دکتر میفیلد همچنین بر اهمیت درمان برای کمک به شما برای آشکار کردن تمایلات همبستگی خود تأکید میکند.
او میافزاید: «بسیاری از کسانی که با هموابستگی دست و پنجه نرم میکنند، تا زمانی که زندگیشان از هم بپاشد، به دنبال کمک نیستند. توصیه من این است که فعال باشید و کمک بخواهید.
هنگامی که در این سفر هستید، تمام تلاش خود را برای انجام کارهای زیر انجام دهید:
حتی سازمانی به نام Codependents Anonymous (CoDa) وجود دارد که با "نیازهای ضروری" و پویایی روابط گذشته سروکار دارد.