در معماری جریان داده و یا data flow architecture، تمامی یک سیستم نرم افزاری به عنوان دنباله ای از تغییرات بر روی مجموعه ای از داده های ورودی پشت سر هم دیده میشوند. که در آن؛ داده ها و عملیات اتفاق افتاده بر روی داده ها مستقل از یکدیگر هستند. در این رویکرد؛ در ابتدا، داده به درون سیستم وارد شده و از module ها و component های مختلفی که در سیستم وجود دارند، یکی بعد از دیگری عبور می کند، تا زمانی که به مقصد نهایی خود برسد. این مقصد نهایی می تواند یک مخزن ذخیره سازی و یا data store باشد.
اتصالات و ارتباطات مابین module ها و component ها در این سیستم، به روش های مختلفی از قبیل؛ I/O stream ها و I/O buffer ها و pipe ها، پیاده سازی می گردند. داده ها در سیستم میتوانند بر اساس توپولوژی های مختلف گراف ها به حرکت در بیایند. برخی از این توپولوژی ها شامل؛ توپولوژی های مبتنی بر cycle و یا چرخه، توپولوژی های مبتنی بر خطوط صاف و یا linear که بدون چرخه هستند و یا حتی ساختارهای شبیه درخت ها می باشند.
هدف اصلی این رویکرد؛ به دست آوردن کیفیت های قابلیت استفاده مجدد و همچنین قابلیت تغییر پذیری می باشد. این رویکرد برای آن دسته از سیستم های نرم افزاری مفید است که شامل مجموعهای خوش تعریف از تغییرات مستقل بر روی داده ها و یا محاسبات ترتیبی بر روی داده های ورودی می باشند. این داده های ورودی نهایتاً به عنوان خروجی از سیستم خارج شده و تحویل نرم افزارهای دیگری از قبیل نرم افزارهای پردازش داده های تجاری و یا حتی compiler ها میشوند. به طور کلی؛ سه روش برای پیاده سازی کردن دنباله عملیات اجرایی بر روی داده ها و ما بین module ها وجود دارند که عبارتند از؛
در ابتدا در رابطه با سیستم batch sequential و در قسمتهای بعدی در رابطه با دیگر سیستمهای مربوط به این رویکرد صحبت خواهیم کرد.
در سیستم batch sequential که یک مدل پردازش داده سنتی است، یک زیر سیستم تغییر داده، فقط زمانی میتواند فرآیند خود را آغاز کند که زیر سیستم قبلی به صورت کامل عملیات خود را تکمیل کرده باشد.

در ادامه در رابطه با مزایا و معایب این سیستم صحبت خواهیم کرد.