آنچه امروز در تهران رخ داد، صرفاً یک تجمع یا اعتراض صنفی نبود؛ بلکه آزمونی برای رسانهها بود تا نشان دهند تا چه اندازه میتوانند در بزنگاههای اجتماعی، نقش «تنظیمگر فضا» را ایفا کنند، نه صرفاً بازتابدهنده اتفاقات. در میان همه اتفاقات، یک نکته بیش از همه قابل توجه بود: اینبار روایت اول، نه از رسانههای معاند، بلکه از رسانه ملی و خبرگزاریهای رسمی منتشر شد. همین موضوع بهتنهایی توانست مسیر افکار عمومی را تا حد زیادی مدیریت کند و اجازه ندهد فضای مطالبات صنفی به سمت التهاب و سوءاستفاده هدایت شود.
واقعیت این است که در هر اعتراضی، دو صدا وجود دارد؛ صدای مطالبهگرِ مردم و صدای کسانی که تلاش میکنند اعتراض را به انحراف بکشانند. هنر رسانه در چنین شرایطی، تفکیک دقیق این دو صداست. نمایش رفتار آگاهانه کسبه بازار و مرزبندی روشن آنان با افرادی که قصد ایجاد تنش داشتند، از منظر رسانهای اقدامی هوشمندانه و قابل تأمل بود. این تصویرسازی، پیام روشنی داشت: بدنه جامعه بهدنبال مطالبهگری آرام و منطقی است، نه بیثباتی.
از منظر رسانهای، این نوع روایتسازی صرفاً یک گزارش خبری نیست؛ بلکه بخشی از مدیریت بحران است. وقتی رسانههای رسمی با شفافیت، سرعت و دقت وارد میدان میشوند، عملاً اجازه نمیدهند خلأ خبری ایجاد شود؛ خلأیی که معمولاً توسط جریانهای معاند با روایتهای جهتدار پر میشود.
تجربه امروز نشان داد که «روایت اول» چقدر میتواند سرنوشت یک فضا را تغییر دهد. اگر روایت اولیه درست، دقیق و انسانی باشد، جامعه زودتر به آرامش میرسد و مسیر گفتوگو جایگزین هیجان میشود. در چنین شرایطی، رسانه نه ابزار قدرت، بلکه پل ارتباطی میان مردم و تصمیمگیران خواهد بود.
بیتردید این نگاه، صرفاً یک تحلیل رسانهای است؛ اما همین تحلیل بهخوبی نشان میدهد که در دنیای امروز، مدیریت بحران پیش از آنکه امنیتی یا اجرایی باشد، رسانهای است. و هرجا رسانه مسئولانه عمل کند، صدای مردم شنیده میشود و صدای بدخواهان در همان ابتدا خاموش.
