پیمان مقدس

این شگفت‌انگیزترین فایده است. سرانجام خودمان مربی می‌شویم. گواه من تمام مراجعانی‌اند که بهود یافتند و بدون من به این روند ادامه دادند. این ادعا با توجه به شکاف بین برنامه‌ریز دوراندیش و مجری نزدیک بین درونمان معقول می‌نماید. مربی‌ها این شکاف را می‌توانند پر کنند چون بی‌طرف‌اند و در محیطی که غالباً ما را به فساد می‌کشد گرفتار نیستند. آنها می‌توانند نیت‌های اصلی ما را به ما یادآوری کنند. می‌توانند زمان‌هایی را که رفتار مطلوبی از خود نشان دادیم به یاد بیاورند و کمکمان کنند تا عزممان را جذب کنیم دوباره آنگونه رفتار کنیم. این کاری است که مربیان می‌کنند. ولی ما در طول زمان پس از چندین بار یادآوری یاد می‌گیریم و خودمان را تطبیق می‌دهیم. موقعیت‌هایی را که در آنها احتمال می‌رود از برنامه‌هایمان منحرف شویم تشخیص می‌دهیم. با خود فکر می‌کنیم من قبلاً در این موقعیت بوده‌ام. می‌دانم چه چیز کارساز است چه چیز نیست. و پس از شکست‌های بسیار، روزی می‌رسد که تصمیمی بهتر می‌گیریم.
(این نباید ما را متعجب. اگر یاد نمی‌گرفتیم، اگر پس از تکرار یک اشتباه در موقعیت یکسان برای صدمین بار درست رفتار نمی‌کردیم، باید تعجب کرد.)
این لحظه‌ای است که مربی درون ما برنامه‌ریز و مجری درونمان را با هم پیوند می‌دهد. از آن به بعد، ما به نهادی بیرونی نیاز نداریم که مناطق خطر‌خیز رفتی‌مان را نشانمان دهد یا وادارمان کند طبق دستورالعمل رفتار کنیم یا حتی به امتیازهای شبانه‌مان گوش بسپارد. می‌توانیم این کارها را خودمان بکنیم.
مربیِ درون ما در چندین صورت ظاهر می‌شود. می‌تواند ندایی درونی، شبیه به وجدان، باشد، که در گوشمان نجوا می‌کند تا زمان‌های قبلی‌یی را که کار درستی کرده بودیم به یاد آوریم. می‌تواند ترانه‌ای باشد، طلسمی معنوی، شعاری پرمغز، دستورالعملی روی کارت، خاطره فردی مهم در زندگی ما یا هر چیز که انگیزه‌ی رفتار دلخواه باشد.
می‌تواند حتی عکس باشد. عکس زیر مربیِ من است.

این تنها عکس قابدار دوران مطالعات من است که در خانه دارم. عکاسی از خبرگزاری آسوشیتدپرس در کشور مالی در قاره آفریقا در ۱۹۸۴ آن را گرفته است. کار مربیگری را تازه آغاز کرده بودم و به صورت داوطلبانه با ریچارد شوبِرت، مدیرعامل صلیب سرخ آمریکا، کار می‌کردم.