روزی از روزها من در یک قطار و غرق در افکار خود بودم. وقتی سرم را بالا گرفتم، یک نفر لبخند دلنشینی به من زد.
طبيعتاً، من هم با لبخندی به او پاسخ دادم. با این کار، روز تیره و تار من به یک روز روشن و شفاف تبدیل شد.
از تأثیر لبخند او به قدری تعجب کرده بودم که هر کسی را می دیدم، به او لبخند میزدم. راستی لبخند چه اثری دارد؟!
توصیه میکنم، حتی وقتی کمی احساس ناراحتی میکنید، لبخند بزنید و سعی کنید، لبخندتان واقعی باشد (طوری که چشمهایتان هم بخندند) و توجه کنید چه جوابی میگیرید.
لبخند بزنید، تا دنیا به شما لبخند بزند.
به قولِ شاعر آدمک آخر دنیاست، بخند.
