کیمیا

کیمیا

پنج شنبه شب بود. خیابان‌ها قلقله بودند و مردم شهر هر کدام به سمت و سویی می‌رفتند. بعضی سر از کافه‌ها در می‌آوردند. عده‌ای پاساژها را زیر و رو می‌کردند. بعضی هم مست و مدهوش غذاهای رستوران کیمیا می‌شدند. محال بود بوی قرمه سبزی‌های دیوانه‌کننده‌اش را استشمام کنی و هوس نکنی. رستورانی کوچک ولی لوکس در یکی از خیابان‌های بالاشهر بود. درب آهنی قرمز رنگی داشت که بیشتر آن شیشه‌ بود. بالا سر در هم تابلو بزرگی بود که اسم رستوران زیر نور لامپ‌های داخل تابلو به خط درشت به چشم می‌خورد.

دو سالی بود که تاسیس شده بود. فرامرز صاحب رستوران بود. سرآشپزی جوان و ماهری که طعم بی‌نظیر غذاهایش زیر دندان خیلی‌ها مانده بود. همه را مشتری دائم خود کرده بود. غیرممکن بود مشتری‌ها غذاهایش را فقط یکبار امتحان کنند؛ به جز مسافرهایی که دیگر گذرشان به آنجا نمی‌خورد.

فرامرز سری به آشپزخانه رستوران زد. یکی از آشپزها داشت پیازداغ‌های سرخ شده را به خورشت اضافه می‌کرد. اسمش هانیه بود. کمی از پیازداغ‌ها را روی زمین ریخت. فرامرز رو کرد به هانیه و با طعنه گفت:

« کی قراره دکترها درمان دست و پای چلفت رو پیدا کنند خدا میدونه!»

الهام و رویا دو آشپز دیگر هم که سر دیگ‌های برنج بودند خنده‌شان گرفت. هانیه که هم از حرف فرامرز خنده‌اش گرفته و بود هم عرق شرم روی پیشانیش نشسته بود، با کمی استرس گفت: « ببخشید آقا فرامرز! کاش دکترها درمانی برای پرچونگی این الهام ورپریده هم پیدا کنن تا اینقده ادای این خواهرشوهر فلک‌زده‌اش رو در نیاره و بزاره کارمون رو بکنیم!»

باز همه به جز فرامرز زدند زیر خنده. فرامرز با لحنی جدی گفت:« لطفا حواستون رو موقع کار جمع کنید. شوخی رو بزارید به وقتش!»

خنده روی لب‌هایشان محو شد. با جدیت به کارشان ادامه دادند. فرامرز قاشقی از روی میز برداشت. داخل دیگ برنج برد. کمی برنج برداشت و امتحان کرد:

« برنجش خوبه! هم طعمش عالیه هم عطرش!»

سری هم به خورشت‌ها زد:

«هانیه خانم! حواست بهش باشه خوب جا بیفته! یادت باشه یکم آبلیمو هم بزنی! اون ادویه مخصوص همیشگی رو هم اضافه کن»

«چشم!»

سر و صدایی از بیرون آمد. فرامرز حواسش را بیشتر جمع کرد. صدای متین صندوق‌دار و مسئول سفارش رستوران بود. انگار داشت با یکی از مشتری‌ها بحث می‌کرد. فرامرز قاشق را گذاشت کنار و برگشت داخل رستوران. متین داشت با پیرمردی جر و بحث می‌کرد. پیرمرد کت قهوه‌ای رنگ‌پریده‌ای به تن داشت. شلوار مشکی و کفش چرمی کهنه‌ای هم پوشیده بود:

« پدرجان اینجا یه رستوران لاکچریه از اینجور غذاها نداریم آخه!»

فرامرز رو کرد به متین و گفت:

«چی شده متین؟»

متین نگاهش را از روی پیرمرد برگرداند و به فرامرز نگاه کرد:

«هیچی آقا فرامرز! ایشون درخواست غذای ساده‌ای کردن که تو منوی ما نیس. هر چی هم میگم نداریم باز اصرار که این غذا رو می‌خوام!»

فرامرز نگاهی به پیرمرد انداخت:

«چی می‌خوای پدرجان؟»

پیرمرد نگاهی به فرامرز انداخت. جوابی نداد.

فرامرز باز پرسید:« پدرجان پرسیدم چی می‌خوای؟»

پیرمرد چند قدم جلوتر آمد. با دست راستش به میز پیشخوان تکیه داد. باز هم چیزی نگفت.

متین که دید پیرمرد جواب نمی‌دهد خودش به فرامرز گفت:

« کشک‌ بادمجان سفارش داده! اینجا رو با سفره خونه انگار اشتباه گرفته!»

فرامرز رو به پیرمرد کرد و گفت:

« ما اینجور غذاها رو نداریم پدرجان. یه سفره خونه دو تا خیابون پایین‌تر هست‌.»

پیرمرد که نگاهش را به میز پیشخوان دوخته بود سر بلند کرد و گفت:«من فقط همین غذایی که گفتم رو می‌خوام. جای دیگه‌ هم نمی‌تونم برم.»

متین گفت: «خب چه اصراری داری چیزی سفارش بدی که ما نداریم؟ این همه غذا تو منو داریم. یکی رو می‌تونی انتخاب کنی!»

یک لحظه به ذهن فرامرز رسید نکند پیرمرد بیچاره پول کافی ندارد و از سر نداری غذای ساده می‌خواهد. از پشت پیشخوان آمد بیرون. دست پیرمرد را گرفت و به کناری برد تا متین متوجه حرف‌هایشان نشود. مبادا پیرمرد خجالت بکشد:

« اگه پولت نمی‌رسه ایرادی نداره. هر چی می‌خوای سفارش بده. سیر بخور. مهمون من!»

پیرمرد دسته صندلی که نزدیکش بود را گرفت و از زیر میز بیرون کشید و نشست. با چهره آرامش و لحنی پر از ملایمت و لطافت گفت:

« یعنی اگه من این غذای ساده رو ازت بخوام روی من پیرمرد رو زمین میندازی؟ شنیدم دستپختت هم تو شهر حرف اول رو می‌زنه و تو آشپزی لنگه نداری!»

فرامرز از این حرف‌های پیرمرد حوصله‌اش سر رفته بود. دلش می‌خواست او را بندازد بیرون و برگردد سر کارش. ولی دلش به حالش سوخت. دلش نیامد با تندی و عتاب به او بگوید بلند شو برو بیرون و خدا روزیت را جای دیگری حواله کند! در کسری از ثانیه تصمیم گرفت خواسته‌اش را برآورده کند و شرش را کم کند. عصبانیتش را کنترل کرد. رو به پیرمرد و گفت:

«خیلی خب! حالا که اینقدر اصرار داری بشین تا آماده کنم. فقط یکم معطل می‌شی چون زمان می‌بره!»

لبخند رضایت روی لب‌های پیرمرد نشست. انگار قرار بود بهترین غذای دنیا را برایش سرو کنند. فرامرز تا به حال چنین حس رضایتی را در هیچ مشتری ندیده بود. تازه هنوز غذا را سرو هم نکرده بود.

فرامرز برگشت به آشپزخانه. چندتا بادمجان برداشت. بقیه مواد را هم آماده کرد. یادش آمد کشک هم لازم دارد. در آن رستوران لاکچری مگر کشک پیدا می‌شد؟! با کلی اکراه خودش از رستوران خارج شد. از سوپرمارکت روبروی رستوران یک شیشه کشک خرید و برگشت. پیرمرد هم سر میز نشسته بود. از بیکاری به جعبه دستمال کاغذی روی میز ور می‌رفت. گاهی هم این طرف آن طرف را می‌دید و همه جای رستوران را نگاه می‌کرد. فرامرز به آشپزخانه برگشت. مدت‌ها بود کشک بادمجان درست نکرده بود. اصلا یادش نمی‌آمد باید چطور درست کند. کمی فکر کرد. ناگهان به یاد دوران نوجوانیش افتاد. اولین باری که آشپزی کرد را به یاد آورد. کلاس پنجم بود. مادرش دقیقا همین غذا را به او یاد داده بود. تمام مراحل مثل فیلمی در ذهنش مرور شد. دست به کار شد و مشغول درست کردن غذا شد.

بیست دقیقه طول کشید تا کشک بادمجان آماده شد‌. غذا را همراه نان و کمی سبزی داخل سینی گذاشت. یک بطری آب معدنی هم کنارش گذاشت. گارسون غذا را برداشت و برد روی میزش گذاشت و برگشت داخل آشپزخانه‌.

نیم ساعت گذشت. ساعت یازده شب بود. رستوران کم کم خلوت شده بود و مشتری‌ها یکی پس از دیگری رفته بودند. پیرمرد از گارسون درخواست صورت‌حساب کرد. اولین بار بود که متین مجبور بود صورت حسابی را برای غذایی تنظیم کند که تا به حال در آن رستوران سرو نشده بود! گارسون صورت‌حساب را روی میزش گذاشت. پیرمرد پول غذا را زیر صورت حساب گذاشت. از جایش بلند شد. رو کرد به فرامرز که کنار متین ایستاده بود و داشت حساب و کتاب می‌کرد:

« خسته نباشی! هرچی درباره‌ دستپختت شنیده بودم رو زیر دندونم حس کردم!»

فرامرز با اکراه سری تکان داد و گفت:

«نوش جان!»

احساس راحتی به او دست داد که بالاخره از گیر این مشتری سمج هم خلاص شد. نفس راحتی کشید؛ انگار باری از دوشش برداشته باشند.

پیرمرد از رستوران خارج شد. فرامرز رفت سمت میزش تا پول را بردارد. گارسون داشت وسایل را جمع می‌کرد. پول‌ها را شمرد. نگاهی به صورت حساب انداخت تا ببیند درست است یا نه‌. ناگهان نگاهش به پایین صورت حساب افتاد. زیر مبلغ در فضای خالی باقی مانده با خودکار قرمز چند جمله نوشته بود:

« یادمه یه شب اومدم خونه و با کلی ذوق پریدی تو بغلم و گفتی بابا امشب برات کشک بادمجان درست کردم! مامان بهم یاد داده! اون‌ شب شام رو تو اون خونه کوچیک و ساده خوردم و امشب هم رو تو رستوران شیکت. خیلی برات خوشحالم که به اینجا رسیدی پسرم!»

فرامرز دوان دوان از رستوران خارج شد. دلش پر از اضطرابی سرد و سنگین بود. با چشم‌هایی پر از اشک تمام خیابان را زیر و رو کرد و اما خبری از پیرمرد نبود!