یه وقتایی یه چیز ته دلت میگه "شاید این باشه" — بدون اینکه مدرکی داشته باشی، فقط یه حس داری که انگار نزدیکه به واقعیت.
ولی این حس فقط شهود نیست. اسمش هست: abduction. یا به قول چارلز سندرز پرس، «منطق حدس هوشمندانه».
نه مثل استنتاج که میگه چی باید درست باشه، نه مثل استقرا که میگه چی احتمالاً درسته.
ابداکشن میگه: "چی ممکنه درست باشه؟"
این همون لحظهایه که یه طراح میگه:
"کاربرا این کارو کردن... شاید دلیلش اینه."
و از اونجا یه فرضیه شروع میشه. بعد تستش میکنی، بازخورد میگیری، و کمکم به یه فهم واقعی میرسی.
ما تو طراحی، مخصوصاً تو مراحل اولیه محصول یا تحقیق کاربر، مدام داریم از همین منطق استفاده میکنیم. ولی هیچوقت بهمون یاد ندادن اسمش چیه. چون فکر میکنن اینا «شهود سینیرها»ست، نه یه مهارت قابل یادگیری.
حقیقت اینه که اکثر طراحیها با یه حدسِ باهوشانه شروع میشن — نه با دیتا، نه با تحلیل، با یه سوال.
الان که ابزارای هوش مصنوعی مثل GPT اومدن، میتونیم این نوع فکر کردن رو قویتر کنیم:
یه فرضیه رو بذاری وسط، ازش سوال بکنی، جواب بگیری، و تو لحظه اصلاحش کنی.
اما متاسفانه بیشتر آدما این ابزار رو مثل یه دستگاه نوشابه میبینن. یه جواب خاص میخوان، نه کشف مسیر.
در حالی که اگر درست استفاده بشه، میتونه ابزاری برای "ابداکشن تعاملی" باشه — یه همراه برای کشف، نه فقط تحویل جواب.
آخرش چی؟
تا وقتی شک رو پس میزنیم، یادگیری هم اتفاق نمیافته.
تا وقتی فقط دنبال تاییدیم، هیچ زاویه دید تازهای شکل نمیگیره.
شاید وقتشه «تفکر abductive» رو یاد بگیریم، نه فقط «تست A/B».
وقتشه از خودمون بپرسیم:
چطور بهتر فکر کنیم؟ نه فقط چطور خروجی سریعتری بگیریم.
بر اساس برداشت شخصیم از پست
"There’s logic behind your gut feeling"
در مدیوم. نویسنده: Nate Sowder
با کمک چت جی پی تی جهت ترجمه و ویراسداری