کسی که مثل هیچکس نیست

در کتاب فروشی باز شد... دختری جوان وارد شد. دختری که چهره اش به جوانانی می خورد که پیگیر ادبیات و فلسفه اند . به دنبال کتابی جامع درباره تاریخ فلسفه یونان می گشت و سرخورده از همه جا پایش به کتابفروشی ((خرد )) باز شد

امین و پویا او را به سمت کاوه راهنمایی کردند

در کتابفروشی باز شد . دختری جوان وارد شد . دختری که وقتی کتابفروشی چهره اش را از دور می دید به جوانانی می نمود که پیگیر ادبیات و فلسفه اند و می خواهند سر از کار جهان در بیاورند . به دنبال کتابی جامع درباره فلسفه یونان از همه جا مانده به سوی کتابفروشی ((خرد)) آمده بود .

امین و پویا او را به سمت کاوه راهنمایی کردند.

امین ؛(( خانم برو پیش کاوه استاد و فیلسوف ما اونه. ))

دختر؛(( باشه، کجاست ایشون ؟ ))

پویا؛ ته کتابفروشی

کاوه تا صدا را شنید از آشپزخانه کتابفروشی بیرون آمد .

سلام خانم من کاوه هستم بفرمائید .

این کتاب و میخواستم . البته میگن راتلج هم خوبه . بعضی ها هم کتاب تاریخ فلسفه راسل و توصیه میکنن کدوم و بخونم؟

کاوه ؛ به نظر من هیچ کدوم اول برایان مگی

دختر؛ ((بعضیام میگن دنیای سوفی))

کاوه؛((نه اون که برای نوجوناس))

دختر : ببخشید رفقای شما گفتن فیلسوف شما فلسفه میخونید؟

کاوه :نه من رشتم ادبیات نمایشیه ، اما تا دلتون بخواد فلسفه و ادبیات خوندم .

کاوه : میتونم بپرسم رشته شما چیه ؟

دختر: من مهندسی برق میخونم

کاوه: بهتون نمیاد

دختر : ولی به شما میاد ادبیات بخونید

کاوه : میتونم اسم شما رو بپرسم

دختر : بله ، من آیدا هستم .

در همان لحضات حس عجیبی وجود کاوه را فراگرفته بود ...

هیچ نامی را نمی توانست برای این احساس خود بیابد شاید میشد اسمش را عشق گذاشت اما نمی شد آنرا انکار کرد ....

امین : نگاش کن احمق و..... خوب داره لاس میزنه .

پویا : فک کنم داره عاشق میشه

امین: عشق چیه بابا همش چارتا هورمون جابجا میشه

پویا : تو که نمی فهمی حرف نزن

امین : نه تو خوب می فهمی

گفتگوی آن دو یک ساعتی به طول انجامید_

آیدا که برای خرید کتاب تاریخ فلسفه یونان آمده بود با تاریخ ایران مدرن و اشعار شاملو بازگشت .

هنگام رفتن آیدا کاوه به او گفت :

هر وقت خواستی بیا کتاب امانتی ببر اگر پولت کم بود قسطی هم میتونی ببری .

آیدا ؛ خیلی ممنون هم‌ از کتابها هم از این پیشنهادتون . نمیدونین چقدر در حقم لطف کردین

کاوه : بازم بیاین این سمتی

آیدا : حتما، راستی کارتتون رو میشه بدید ؟

کاوه : دم‌ دستتونه وردارین .

در حالی که کارت را بر می داشت خارج شد

آیدا هر از چندگاهی به کتابفروشی می آمد و می رفت . معمولا هفته ای یک روز می آمد و آن هم سه شنبه ها بود . کاوه نام این کارش را گذاشته بود :((موعد سه شنبه ها)))

چند هفته که گذشت کاوه فهمید واقعا عاشق شده است . دیگر مطمئن شده بود این یکی نه از روی هوس زودگذر است نه برای گریز از تنهایی عظیمی که در تمام عمرش حس میکرد در وجودش است .

کاوه بعد از عشق نافرجامش به نگار دیگر نتوانست به زنی اعتماد کند یا زنی اعتماد او را جلب کند . ۷ سال از عمرش را به اشتباه پای او گذاشته بود و درآخر آن نگار از ایران رفت . دختری که به قول دوستانش؛(( مرفه بی درد)) و(( برج عاج نشین)) بود .

بعد از آن دیگر فقط میخواست کاری کند تا از تنهایی و رنجوری خودش کم شود . جایی خوانده بود ؛ ((آنهایی که خانه ایی ندارند در نوشتن خانه می کندد.)) او هم این چنین بود و این چنین تر شد . شعر گفت و داستان نوشت. کتاب داستان هایش برنده کتاب سال شده بود. با دوستانش مجله ای را با نام ؛((دگرگونه)) منتشر می کردند مجله ای که به نوعی نگرش آنها در نوشتن را هم نشان می داد.

دیگر کاوه طلبی از جهان نداشت جز آنکه یکی از آن عشق هایی را که نوشته بود و به تصویر کشیده بود تجربه کند . این تجربه برایش رخ نداد تا آنکه آیدا را دید .

و حالا از اولین دیدارشان ۴۰ هفته می گذشته بود . بعد از آن سه شنبه هشت ماه قبل مسیر زندگی هرکدام‌ عوض شده بود . و عشقی در درون هر کدام شکفته بود هر دو از عشقشان به همدیگر خبر داشتند اما به زبان نیاورده بودند و حالا روزی رسیده بود که کاوه می خواست ابراز عشق خود به آیدا را به سرانجام برساند . و هر دو شب قبل را نخوابیده بودند و در اندیشه این چهل هفته اخیر خود بودند .

آیدا به خاطر علاقه اش به کاوه مهندسی برق را رها کرده و به ادبیات تغییر رشته داده بود اما به کاوه چیزی نگفته بود . روزی نبود که آیدا به فکر کاوه نبوده باشد و کاوه را از یاد برده باشد کاوه قهرمان ذهن و جان آیدا بود و ایمان شگرفی به او داشت انگار قرار است او نوبل ببرد یا بهترین نویسنده عصر خود شود .

کاوه شور و شوقی دوچندان یافت وقتی عاشق آیدا شد . نوشتن رمانی را که مدتها قبل در ذهن داشت شروع کرده بود و دوباره هم شعر میگفت و شعر میگفت و شعر . نمی دانست چه سری در شعر گفتن هست که او هر وقت عاشق است شعر می گوید . خودش البته در جایی لابلای یادداشت هایش نوشته بود :(( عاشق که باشی شاعر میشوی و شعر مثل هوایی که تنفس میکنی به درون ریه ات وارد می شود و از آن خارج می شود .))

- ساعت ۱۰ صبح سه شنبه _

بعد از چهل هفته که آیدا به مغازه کتابفروشی آمد و رقت داشت و بعد از ۲۴۰ روز که هر کدام به نوعی فهمیدند عاشق شده اند .

آیدا هم برعکس همیشه که عصر می آمد زودتر آمد .

کاوه با دیدن او شگفت زده شد از احوالات همدیگر پرسیدند تا صحبت به ادبیات رسید و روزهای گذشته و آینده . اگر آن دو را نگاه میکردی در این لحضات چشمان هر دو برق میزد و انگار قرار بود خبر مهمی را بگویند .

کاوه در وسط صحبت از ادبیات و شعر بلند شد و شعری از شاملو را خواند :

ـ□

دست‌ات را به من بده

دست‌هایِ تو با من آشناست

ای ديريافته با تو سخن می‌گويم

به‌سانِ ابر که با توفان

به‌سانِ علف که با صحرا

به‌سانِ باران که با دريا

به‌سانِ پرنده که با بهار

به‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گويد

زيرا که من

ريشه‌هایِ تو را دريافته‌ام

زيرا که صدایِ من

با صدایِ تو آشناست.

بغض گلوی هر دو را فشرد و دست های هر دو درهدرهم گره خورد .

آیدا : میشه منم یک شعر برات بخونم فیلسوف من ؟

کاوه ؛ حتما.

من خواب دیده ام که کسی می آید

کسی که مثل ‌هیچ کس نیست .

و اینگونه شد ....