بعضی آدما رو میشه کم کم جزو نمادهای ثابت شهری حساب کرد
از اونا که وقتی بعدا دلتنگ اون محله میشی سریع یاد اون آدم میافتی
انگار که خاطراتشون به هم لینک شده باشه
آقا رضای خیابون انقلاب هم واسه من همیشه همچین نقشی داشت
هربار که عجله نداشتی و چند دقیقه می نشستی کنار بساطش حرفایی واسه بردنت به یه دنیای دیگه داشت
یه بار که می گفتم پزشکی میخونم
میگفت نمیدونم چرا شماها تو رشته خودتون آروم نمی گیرین
بحثش شد مثل اینکه اون قدیما پای ثابت مطب غلامحسین ساعدی بوده و بهرام صادقی رو از هم نزدیک می شناخت
آخرش یه سری تکون داد که ولی خوب شد بهرام تو پزشکی آروم نگرفت،حیف میشد
_میگفت نقاش تو گالری هنرش واسه مردم نیست
هنرمند اونه که کف خیابون لابه لای روزمرگیای مردم نمایشگاشو بساط کنه
_میگفت نوه ام که دنیا اومد،بعدش سریع پرنده مرد
همه میگفتن مریض بوده
ولی من مطمئن بودم از تنهایی دق کرده
واسه همین تو این نقاشی وصل به قفسش،مغز کشیدم تا بگم آقا حیوونام حس دارن،شعور دارن
اینقدر سرسری نگیریدشون
چرا دارم اینا رو الان می نویسم؟
چون کلی کار دارم که میترسم برم سمتشون و به جاش نشستم عکسای قدیمی گالریم رو نگاه میکنم که اینو دیدم
یادم افتاد این اواخر دیگه آقا رضا رو تو انقلاب ندیدم و خودمم داشت کم کم داشت یادم میرفت که یه چیزی اونجا کمه
