ایران به سمت.....

قراره این متن تا جایی که میتونم بی طرف باشه تا شاید بتونم حال و هوای این روز های طیف مختلف مردم رو تا جایی که عقلم قد میده و فکر میکنم میدونم (چرت ترین تفکر دانستنه) بنویسم امیدوارم بخونید و کامنت بزارید که خوشحال میشم.
در موقعیت و جغرافیایی که به دنیا امدیم یکم اوضاع معلوم نیست چجوریه! سالمیم؟ آبادیم یا خراب؟ تفکراتمون چجوریه ؟!
با خودم فکر میکنم کدوم کشور در این کره خاکی شبیه ما وجود داره و میبینیم هیچی، اما خب مثلا ی سری کشور ها خیلی شبیه هم هستن (شاید من اشتباه فکر میکنم! اگه فکر میکنی اینجوری نیست شما بگو چجوریه اما اولش تا ته بخون)

اول ویژگی های که فکر میکنم خاص و منحصر به ایران

دین
1. کشوری با طیف قالب جمعیت مسلمان که در کل به دو دسته شیعه و سنی تقسیم شده
1-1. همین دو دسته هم با کلی شاخه و زیر شاخه که خیلی عجیب غریب(برای من)
2-1. ادیان دیگری هم که کتاب دارن وجود دارن اما در اقلیت قرار گرفتن
3-1. ادیانی هم هستن که کتاب ندارن اونا دیگه ته ته اقلیت قرار دارن

قومیت
2. اقوامی با زبان و گویش های متفاوت در کنار هم زندگی میکنن
1-2. هر کدوم از این اقوام خودشون شاخه هایی هم دارن و با تفکرات مختلف

جغرافیا
کشوری که در میانه آن بیابان قرار دارد در شمال جنگل و آب فراوان
در جنوب گرما و آب در غرب کوه های بلند به شکل دیوار با زراعتی که میتوان خوب توصیفش کرد
در شرق آب و هوای گرم و خشک

با توجه به همین عوامل میتوان پیش بینی کرد چگونه المان هایی که ذکر شده در جسم و روح افراد تاثیر میگذارد

عوامل مهم تری هم وجود دارد! مهم تر انگار

اما قومیت، جغرافیا و دین در همه جای دنیا پیدا میشود و درحال زندگی کردن هستن شاید قابل اتکا نباشد.

مهم ترین عوامل این جغرافیای عجیب، به نوعی قرار گرفتن بین شرق و غرب قاره کهن است
از معادن طبیعی مانند طلا و مس و ذغال سنگ و ..... گرفته تا نفت این کشور را احاطه کرده تا دنیا به ما نگاه کنن و ببینن چطور میخواییم باهاشون تعامل داشته باشیم.
این متن ی به روز سانی خورده از اینجا به بعد

خب بریم ادامه

مردم ما از هوش زیاد و دانستن زیاد رنج میبرن (البته به نظر من!) از خرد تا کلان ما در هر مسئله ای صاحب نظر و دارای کرسی هستن ( مثل من که دارم اینا رو مینویسم ?)

حالا این وسط ما ی مشکلی داریم : میریم سطح زندگی کشور های جهان اول رو نگاه میکنیم که تقریبا اندازه ما منابع ندارن و موقعیت جغرافیایی خوبی ندارن نگاه میکنیم مثل نروژ ( منظورم فرانسه و کشور هایی که به اقیانوس راه دارن زیاد نیست چون میتونن تجارت انجام بدن که ما همون تجارت رو هم...)

بعد میاییم با خودمون میگیم ما چرا باید تو این وضعیت زندگی کنیم حق هم داریم اما به این توجه نمیکنیم که قدرت های بزرگ صنعتی مثل آلمان و چین و ژاپن و آمریکا ملتی دارن که در وهله اول به دولت احترام میزارن (بابت امکانانی که دولت در اختیارشون گذاشته برای زندگی) اما بنظرم وقتی چین رو نگاه میکنم که یک قدرت کمونیستی بوده و حالا با اضافه کردن جمهوری به اصل نظام شده جمهوری خلق چین ملتی داشته در مقابل تصمیمات دولت زانو زدن ( به معنی واقعی کلمه زانو زدن ( شما برون ببین رهبران چین چه تصمیمات عجیب غریبی گرفتن مثل کشتن گنجیشک (آخه لعنتی گنجیشک رو باید منقرض میکردی ؟!) که اونم برای منافع کشور بوده ) زانو زدن که کار کنن که زحمت بکشن که بتونن 16 ساعت کار کنن 8 ساعت با حقوق و 8 ساعت بدون حقوق برای اینکه کشورشون ساخته بشه از نو (این مورد برای ژاپنه) (اینا تاییدی بر هیچ فکر که میاد تو ذهنتون نیست هاا نمونه ذکر کردم فقط)

اما ملتی که که از هوش زیاد رنج میبره(اینطوری میگن که ما باهوشیم، اصلا هستیم!!) میگه : من با داشتن این همه منابع چرا باید کار کنم و زحمت بکشم و این یعنی کار کردن و تلاش کردن در عموم جامعه تبدیل به واژه ای غریب شده ( بنظر من مقصر این موضوع هم این کشور های کوچول موچولوی حوزه خلیج فارس که هم اندازه ی کشور 85 میلیونی داره نفت استخراج میکنه و ثروت حاصل رو داره بین تقریبا 5 میلیون نفر تقسیم میکنه و آبادانی انجام میده، توجه داشته باشیم که این همه پول باید هم کشوری مثل امارات و قطر و ... رو که اندازه تهران و کرج نیستن رو یا هستن یا بزرگ تر رو آباد کنه ) و مردم( افرادی بومی) اون منطقه رو مایه دار کنه.

کار کردن باید تبدیل به یک افتخار بشه چون بنظر من زحمت کشیدن افتخار داره و شرافت(کلمه ای بسیار قوی برای من)داشتن

و مردم با دیدن اختلاس و دزدی های میلیاردی و غیره خونشون به جوش میاد که واقعا چرا این اتفاقات داره میافته !
حاجی من چقدر دارم ادای اونایی که میفهمن رو در میارم ?

و اما بعد

مردم ما دارن تو شرایطی زندگی میکنن که میخوان بهترش کنن اما چجوری و با چه روشی؟

چندتا راه وجود داره (بنظر من)

1 -اعتراض به وضعیت موجود برای حل موضوع و خارج شدن از این وضعیت نابسامان به روشی که معترضین بتونن از دولت یا حکومت امتیاز بگیرن ( مثلا تازگیا دارن خانوم ها رو استادیوم راه میدن اونم بخاطر فشار فیفا و ایناست یا در درجه بالا تر حق انتخاب حجاب ( اصلا بخاطر مهسا امینی دارم مینویسم این متن رو که اگر آبجی خودم بود دنیا رو بهم میریختم (حالا تهش درمورد خودمم میگم )) یعنی ملت امتیاز بگیرن که راحت تر زندگی کنن حداقل بنظرم من گرفتن امتیاز راحت تر از انقلاب کردن و تغییر حکومت چون شما میتونی اروم اروم جا باز کنی تو کشور و دست به تغییرات بزرگ بزنی) البته ی سقفی وجود داره که میری بالا بهش میخوری باید اون سقف رو خراب کرد با قانون درست و درمون.

2- این مورد درواقع همون اعتراض اما به شکلی خشن به نام اغتشاش( اسمش اصلا توش خشونت داره و سطل آشغال آتیش گرفته و .... فلان و بهمان) حالا اغتشاش کردن ی مرحله از همون اعتراضه مثلا مرحله دهم که دیگه چاره ای نیست برای دیده شدن و اعتراض (اصلا هم به من ربطی نداره اغتشاش خوبه یا بد لازم یا نه!!)

3- مورد بعدی مرحله بیستم از اعتراض که باعث میشه افرادی به صحنه بیان برای اهدافی، اسم این مورد برندازی حکومت، یعنی دیگه ما باهات حال نمیکنیم و خودمون دکمه خروج رو برات میزنیم مثل لیبی و مصر.

4- انقلاب جدید : رنگی، مخملی ، خال خالی ، ایدوئولوژیکی ، فلسفی ، دینی ، اقتصادی ، فرهنگی و از همه بدتر و آشغال ترش به نظر من، که خون‌خودمو میدم اتفاق نیافته انقلاب هایی که منجر به تکه پاره شدن ایران عزیزم باشه ( تو اون مرحله واقعا برام کشورم اولویتی بالاتر از خانواده داره برام ( هرجا هم که حرفش شده سعی کردم کاری جز قهوه ای کردن طرف مقابلم نکنم(کمترین تلاش)))

توجه داشته باشیم که قالب مردم ما با شرایط موجود به همزیستی رسیدن مثل اون قورباغه ای شناور تو قابلمه بود و قابلمه رو گذاشتن رو اجاق! ( آقا الان ادم هرجای دنیا بره مهاجرت کنه و یا سفر، باید با شرایط اونجا خودتو وفق بدی که زندگی کنی (منظورم این نیست بری زیر بار ظلم و اینا) اما اگه فکر میکنی اون کشور شرایط فلان داره نرو اگه رفتی هم دست خودت نیست مجبور به اطاعت میشی مثل انتخاب واحد دانشگاه خودت هر درسی رو که اونا میگن رو میتونی برداری!!! (این بخش بنظرم چرت و پرت شد !!)

فلذاست که...
میخوام در مورد حال و هوای این روز های خودم بگم که من چی ام کی ام !
من اسمم پوریا ست 3اسفند 73 تو ی شهر کوچیک چشم بازکردم(همین قدر کافیه)

فکر میکنم میفهمم چ خبره (درواقع جهل مرکب هم دارم ) تقریبا با طیف گسترده ای از جامعه برخود داشتم و صحبت کردم. آدم مودبی هستم اما ی کرمی تو وجودم هست وقتی طرف مقابلم داره در مورد ی مسئله ی صحبت میکنه نمیتونم مخالفش صحبت نکنم، هدفمم اینکه ببینم چقدر در مورد مسئله ای که داره میگه آگاهی داره و از سر معده حرف نمیزنه در 10درصد مواقع ته داستان با طرف موافقت میکنم اونم وقتی که میبینم حرفش واقعا درسته و رفته تحقیق کرده و... اما در مابقی موارد طرف میگه تو نمیفهمی!(منم تو دلم میگم همینو بهش میگم (آقا کائنات رو جد بگیرید?)) و یا کلا موضوع رو عوض میکنن یا البته عده قلیلی هم هستن که قانع میشن که دارن اشعار نو میبافن(خوشحال هم نیستم که تایید بگیرم از کسی، حالم بدتر میشه)

امروز هفتم مهرماه 1401 هستش و حس میکنم ارزش یک درخت تو خیابون ولیعصر از من بیشتره، چرا ؟
چون من ادم ترسویی هستم هرچی هم فکر میکنم از چی میترسم نمیدونم!
نه پای(دستتو اندازه طالب بازکن!) رفتن و اعتراض کردن رو دارم و نه قلم و زبون صحبت کردن(لال متکلم)، مثال شخصی مستعسل، اما از درون حالت تهوه دارم نسبت به این حالت.
من و امثال من نیاز به حرکت دادن دارن. ما نه سیاهیم و نه سفید اون وسط خاکستری رنگ گیر کردیم ببینیم چی میشه کی میاد کی میره مردم باهوش قراره کیو ببرن رو چوب و دولت محترم قراره اون چوب رو که ی آدم ازش اویزونه به نمایش بزاره

به شخصه فکر میکنم هر کیفی، کیفری دارد( اینو یکی از دوستام تو خدمت یادم داد حالا دارم میزنم به اسم خودم) برای پیروزی باید جون کند و از خیلی چیزا گذشت برای آبادانی کشور باید اجسادی نقش فندانسیون رو بازی کنن و برای من که کشورم بر هر شخص و چیزی اولویت داره این اجساد کاملا توجیه پذیره و خیلی دوست دارم خودم جزئی از اون فندانسیون باشم.


بیش از این اتاله کلام جایز نیست.