در ابتدا توجه کنید که متن تهی از امید خواهد بود و برای افرادی که به سرعت در هر موردی واکنش نشان میدهند و زندگیشان را تغییر میدهد(تباه میکنند) توصیه نمی شود!
وانگهی در سیاه ترین روزهای عمر، انسان به یاد خود میافتد! بعد از این همه تقلا و دست و پا زدن در انتها بیهیچ ذخیرهای، جان می کند و مرگ را ناخواسته می پذیرد!(در واقع به زور چپانده می شود)
خب مردی و تمام شد!
اما در واپسین لحظات که برایت کش میآید و دقیقا در آخرین ثانیه تهی می شوی : جنگیدم، غصه خوردم، شاد زیستم، محبت دادم و گرفتم، اما در نهایت نتیجهای نداشته است.
گیریم که نام نیک هم بجا گذاشتی! <<که چی؟ وقتی مردی و رفتی دیگه فایده نداره>>
پوچی نقل قول : انسانهایی که در زندگی درد و رنج بیشتری بردهاند بیشتر به دنبال معنای زندگی میگردند و در فلسفه و منطق این زندگی غوطهورند!
به زندگی از هر سویی نگاه کنی بیفایده است و هیچ دلیلی نمیتواند توجیه منطقی و درستی برای زیستن، حداقل برای انسان بیاورد
اگرچه بر این باورم وقتی منطق درستی برای زیست گونه انسان نیابی و وجود نداشته باشد بقیه چیزها و موجودات هم بیفاید هستند!
باید کسی بیاید بنشیند فارق از هرچه که القاعات به او داده بحث کند و بعد به این نتیجه برسد که این زندگی فایده دارد یا نه؟ درانتها اگر و تنها اگر بخش امید را از زندگی حذف کند هیچ دلیل روشنی برای این همه آسیب به خود نمیبیند!
امید هم در واقع نوعی سرپوش گذاشتن روی مسائل است
که یعنی من میخوام جنبههای منطقی زندگی که سیاه است را نبینم و فقط زندگی کنم و خوشحال باشم با علم به این وضوع که فنا در پیش است اما میخواهم با لبخند به سمت فنا رفته باشم تا با چهره عبوس.
آنکه با چهره عبوس به سمت مرگ میرود با خود پرسشی دارد که نیاز به جواب دارد
و تو ای خواننده این متن به یاد داشته باش که آن پاسخ هم نمیتواند تو را آرام کند نمیتواند توجیهی بر پوچ بودن آفرینش داشته باشد نمیتواند تو را از بازیچه بودن برهاند
تو آفریده شدهای برای بازیچه بودن برای اینکه ببیند تو چگونه دور باطل در یک خط مستقیم هستی!
امید بی توجه به متنی که خواندی همانند قبل جلو برو به این فکر نکن که نه تو و نه بزرگ تر از تو هیچی نیستید و نخواهید بود پس بخند و دنیا رو بجای سیاه و سفید، رنگی ببین
هیچ وقت از این واقعیت نمیتوانی خود را بهرهانی
برای ادیان :
ضد دین و خداناباور نیستم! هم دیندار و هم خداپرستم
سوال اصلی این است خدا برای چه ما را آفریده؟ اگر برای این سوال جوابی داری نترس و یکبار برای اولین بار سعی کن منکر پاسخ خودت باشی! ببین آیا پاسخی که داده ای از منظر منطق قابل پذیرش است؟ برای ما که مسائلی این چنینی را بی منطق پذیرفتیم!
خدا ما را برای هر هدفی که آفریده باشد بازهم به نفع خودش است نه ما! مانند کولر که آفریده شده رنج بکشد برای خنک شدن ما ((حالا تو بیا بهش بگو تو برای هدف والایی آفریده شدی و این درد برای تو عادیست بعدا میفهمی برای چی آفریده شدی) وقتی هم که فهمید باید از خودش بپرسه من برای این پاره شدم که تو اروم بشی)
بعد خوشحال میشوم جواب شما را بشونم و در لباس منطق پاسخی برایش بیابیم.
برای بی دین ها و خداناباور ها:
بنظرم بزرگان این بخش زودتر از پیروانشان بر پوچی این زندگی پیبردهاند اما اغلب پیروان به معنی زندگی در کلام بزرگان پینبردهاند و فقط بخشی آن را به فراخور حال پذرفتهاند (اما همه نه)
اگر این گونه نباشد بیدینها و خداناباور ها نمیتوانند به راحتی زندگی کنند و باید همیشه به دنبال معنی باشند به آزادی بی معنی(اگر فکر میکنی دارم چرت و پرت میگم بازم خوشحال میشم بهم بگی) فکر نکند و ما آزادیم و فلان و بهمان.....
ای که دستت میرسد ریسمانی بیافکن که این ناچیزه در قعر این چاه سیاه را بیرون بکشی، طنابی آراسته به منطق، اما فراموش نکن روح این طناب بیل بزرگی است که با هربار نقض سخنانت در حال کندن چاهی مانند آنکه من درونش هستم برایت است و اگر آن طناب مرا نجات ندهد قطعا چاهی حفر کرده در ناخودآگاهت که روزی بالاخره خود را درون چاهی سیاه و تاریک میابی!
بیش از این بیهوده است امیدوارم هرچند کوچک حق مطلب ادا شده باشد