حس خاص حسادت

واقعیتش رو بخواین من اینجوری نیستم ولی وقتی فکرشو میکنم میبینم هستم اما نه اونجوری که بقیه فکر میکنن یکم با ظرافت های بیشتر!

به نظر من دو عامل باعث پیشرفت میشه! اولی پشت کار که از خواستن یه چیزی نشئت میگیره و دومی حس قوی حسادت

پشت کار که خب همه میدونم چیه دیگه و دلیل نداره توضیح بدم که باید برای رسیدن به هدف و خواسته ای که داریم تلاش خستگی ناپذیر داشته باشیم

اما بحث حسادت جداست چون به نظر من خیلی میتونه انواع مختلفی داشته باشه که من سه تا نوع مختلف براش سراغ دارم

نوع اول : همون حسادت که تو خودت تلاش نمیکنی اما دوست داری افراد موفق هم شکست بخورن و بدبخت بشن و از دیدن این صحنه لذت میبری

نوع دوم : قبطه خوردن یعنی من میبینم طرف موفق شده براش خوشحال میشم و آرزو میکنم که منم بتونم مثل اون بشم و فلان

نوع سوم : تو میبینی ملت دارن تلاش میکنن و موفق میشن اما تو وجودت ی چیزی ترشح میشه که پس منم میتونم برسم و موفق بشم و تو دلمم فقط به این فکر میکنم من باید از اون ادم بهتر بشم. نه اینکه ان متوقف بشه یا شکست بخوره یا هر نوع بدش نه! اینکه من باید ی جوری از اون شخص بهتر بشم

اینجاست که من اسم این حس رو گذاشتم حسادت خوب

ی چیز جالبه دیگه

به شخص تا ی مدت قبل هیچ نوع حس حسادتی درونم نبود نه اینکه کلا نباشه نه بود اما کنترل میکردم و میگفتم دمشون گرم خوش بحالشون و خیلی ساده از کنارش رد شدن

اما به این نتیجه رسیدم که باید حسود بود تا پیشرفت کرد اونم از نوع سوم