
پروژه جریان شناسی بهائیت و صهیونیسم
حسین اقبال یکی از بهائیان ساکن اسرائیل درباره قدرت بهائیت و نفوذ آن در رژیم صهیونیستی میگوید: «هر دستوری که شوقی افندی بفرمایند و یا هر تفاضلی که بنمایند، رژیم اسرائیل فوراً بر آورده مینماید و در نتیجه ما بهائیان ساکن فلسطین، به نهایت روح و ریحان زندگی مینماییم....»
احترام بهائیت هم دست کمی از نفوذ آنان نداشت. عبدالله رفیعی یک از بهائیان ایرانی، در بخشی از گزارش خود نسبت به سفر اسرائیل میگوید: «در گمرک تلآویو همین که خود را بهائی معرفی نمودیم، با کمال احترام، بدون تفتیش ما را فوراً مرخص نمودند، در صورتی که سایرین را به دقت رسیدگی و تفتیش مینمودند...»
وضعیت در فرودگاهها به شکلی بودکه به گفته فریدون رامش، در برخی موارد باعث اعتراض یهودیان میشد. به طور مثال در یک مورد کلیمی اعرتاض کرده بود که چرا ایرانیان را بازرسی نمیکنید و ما را که اینجا موطنمان هست مورد بازرسی قرار میدهید.
نکته دیگری که در این باره میتوان گفت آن است که هیئت نمایندگان رژیم صهیونیستی به هر کشوری که وارد میشدند، با توجه به فشردگی برنامه کاری، حتماً در مجامع بهائی آن کشور شرکت میکردند. این کار برای هر دوطرف، یعنی جریان صهیونیسم و بهائیت به عنوان یک مذهب نو بنیاد، بازخورد سیاسی قابل توجهای داشت.
در زمان مراسم تدفین شوقی افندی نیز این توجهات همچنان وجود داشت. بعد از مرگ شوقی، رژیم اسرائیل به سفیر خود در انگلستان دستور داد که در مراسم تدفین این شخصیت شرکت کند ولی به دلیل عدم حضور او کاردار سفارت یعنی «گیرشون اولر»، این مسئولیت را بر عهده گرفت. او در تمام طول چهار ساعت مراسم تشیع همچون یک صاحب عزا و با قدمهای آهسته و خمیده سایر بهائیان را مشایعت مینمود.
البته باید اذعان داشت که این همه توجه و حمایت اسرائیل از این فرقه جدای از پیوندهای نژادی که با یک دیگر دارند، منافع دیگری هم در بر دارد که در آینده به آن خواهیم پرداخت.
منبع:
1 – فصلنامه تاریخ معاصر ایران، بهائیت و اسرائیل: پیوند دیرین و فزاینده، شکیبا، پویا، بهار 1388، شماره 49، ص 640-513.
2- فصلنامه انتظار موعود، پیوند و همکاری متقابل بهائیت و صهیونیسم، تصوری، محمدرضا، بهار و تابستان 1385، شماره 18، ص 256-229.