
پروژه جریان شناسی بهائیت و صهیونیسم
حمایت رژیم صهیونیستی از فرقه ضاله بهائیت محدود به سیاست نبوده بلکه موارد حقوقی را نیز شامل میشد. به طور مثال پرفسور «نرمان نیویچ»، از شخصیتهای سیاسی و حقوقی رژیم اسرائیل و دادستان اسبق حکومت فلسطینی در زمان مسئولیتش بهائیت را در شمار سه دین ابراهیمی اسلام، مسیحیت و یهودیت، به رسمیت می شناخت.
اما نکته اصلی زمانی است که اختلافات داخلی بهائیت دوباره شعله ور میشود. البته این انشقاقات و درگیریهای درون فرقهای در بهائیت چیز جدیدی نیست. با این حال بعد از مرگ بهاءالله عدهای در اسرائیل مخالف جانشین عبدالبهاء و شوقی شدند. این جماعت که تا مدتها برای شوقی ایجاد دردسر میکردند و حتی بر برخی از اماکن بهائی تسلط داشتند، از سوی این دو نفر «ناقضین» خوانده میشدند.
اما این بار نیز همچون انگلیس، رژیم صهیونیستی بعد از تشکیل دولت به حمایت از این جماعت خاص پرداخته و مخالفان را حلع ید کردند که در سطور بعدی به آن خواهیم پرداخت.
شوقی در نامهای که در 11 ژوئن 1952م به بهائیان جهان میفرستد، یعنی کمتر از دو ماه پس از ملاقات رهبر بهائیان آمریکا با بن گورین، بشارتهایی میدهد: «سقوط و اضمحلال مستمر بقیه ناقضین میثاق که هنوز به کمال جسارت در مقابل قوای غالبه جامعه بهائی در عالم مخالفت میورزند.»
به طور مثال خانهای مخروبه منتسب به ناقضین در جوار اماکن متبرک بهائی بود که منظرهی بدی داشت و آنان با تخریب آن مخالفت بودند. به همین دلیل خود بهائیان اقدام به تخریب بناء کردند. ناقضین هم از دست بهائیان شکایت نمودند ولی رژیم اسرائیل صلاحیت محکمه کشوری را در رسیدگی به این موضوع نپذیرفت.
در ادامه ناقضین بیخبر از زد و بندهای شوقی با سران صهیونیست، او را تهدید کردند که شکایت را به محکمه عالی ارجاع خواهند داد. در این زمان شوقی به طور مستقیم وارد عمل شده و به سراغ نخست وزیر و وزیر امور خارجه اسرائیل میرود. بعد از این ملاقات است که مأموران دولتی تمام بناهای ناقضین را به نفع شوقی مصادره و یا تخریب میکنند.
شوقی در نامهای به بهائیان جهان در 27 نوامبر 1945م شرح ما وقع را چنین بیان میدارد:
«بر حسب توصیه شهردار حیفا، وزیر مالیه حکومت اسرائیل قرار دادی امضا نمود که به موجب آن از قطعه زمینی به مساحت 1300 متر مربع متعلق به خواهر فرید خصم لدود (خواهر عباس افندی) مرکز عهد میثاق الهی، خلع ید فوری به عمل آید. این اقدام تاریخی، مقدمه آن است که به زودی سند مالکیت زمین مزبور از طرف حکومت اسرائیل به جامعه بهائی که حال مشغول تأسیس و تحکیم مرکز اداری جهانی خویش در ارض اقدس میباشد، انتقال یابد.
نکته اینجاست که اسرائیل از بین تمامی نحلهها و شاخههای بهائیت، تنها شوقی و پیروان او را به رسمیت شناخت و در تمامی دعاوی و اختلافات میان شوقی و مخالفان آن همیشه حق با شوقی و پیروانش بود.
منبع:
1 – فصلنامه تاریخ معاصر ایران، بهائیت و اسرائیل: پیوند دیرین و فزاینده، شکیبا، پویا، بهار 1388، شماره 49، ص 640-513.
2- فصلنامه انتظار موعود، پیوند و همکاری متقابل بهائیت و صهیونیسم، تصوری، محمدرضا، بهار و تابستان 1385، شماره 18، ص 256-229.