
در چند ساله اخیر از اقتصاد پر رونق هند بسیار سخن به میان میآید. سایتهای تجاری و اقتصادی از رشد روز افزون اقتصاد این کشور حرف میزنند و علت آن را سرمایه گذاری خارجی و ورود غولهای اقتصادی دنیا به این کشور میدانند. سرمایه گذاری 57 میلیارد دلاری که از 1991 تا 2008م به طول انجامید و در این اواخر شکل فراگیرتر و گستردهتری به خود گرفته است.
اگر این رشد اقتصادی را واقعی بدانیم، مردم هند برای آن بهای سنگینی را پرداخت خواهند نمود. نابودی محیط زیست، آلودگی هوا، ازبین رفتن جنگل، نابودی کشاورزی بومی و استعمار نصیب مردم این سرزمین خواهد شد. «استن کوکس»1 در این باره میگوید؛ وجود کارخانههای بزرگ صنعتی که با سوختهای فسیلی کار میکنند باعث ایجاد آلودگی هوا و ابرهای آلودهای به ضخامت یک مایل در آسمان میشوند.
در سال 2007م یک گروه وابسته به سازمان ملل، «سازمان بررسیهای ملی اقیانوسشناسی و هواشناسی» و موسسه «مطالعات اقیانوس «اسکریپس» اعلام نمودند که این ابرها و آلودگی، سیستم آب و هوایی ساحلی این منطقه را ضعیف نموده و کاهش بارندگی را نتیجه میدهد.
این امر یعنی اگر قبلاً در هر دوره ده ساله، برای دو تا سه سال، مردم با خشک سالی مواجه بودند با این وضعیت، شاهد خشک سالیهایی با مدت شش سال خواهند بود. یعنی به خطر افتادن امنیت غذایی میلیونها انسان.
اما درباره حضور شرکتهای چند ملیتی مثل گوگل، مایکروسافت، سامسونگ، اچ پی، اوراکل، موترولا و... از چند نکته نباید غافل ماند. اول اینکه حضور این شرکتهای صهیونیستی در هند به دلیل نیروی کار و منابع اولیه ارزان است. بهترین راه برای کاهش هزینههای تولید و بدست گرفتن بازارهای منطقه شرق آسیا. نکته دوم جنگ اقتصادی میان چین و آمریکاست. این امر سبب شده تا ترامپ تعرفههای کالا از سوی چین را افزایش دهد و شرکتها هم برای دور زدن این تعرفه و کاهش هزینهها تصمیم گرفتند به هند کوچ کنند.
درباره رشد اقتصادی هند که امروزه در داخل ایران بسیار بر آن مانور میدهند، باید اذعان داشت که این ثروت و رشد اقتصادی نصیب همه مردم هند نمیشود و این تقسیم ثروت به درستی صورت نگرفته است. در این کشور شکاف طبقاتی و اقتصادی میان اغنیاء و فقراء بسیار زیاد است.
به طور مثال «شاخصه توسعه انسانی»2 از 1990م که توسعه اقتصادی هند آغاز شد تا 2007م و پس از رشد سریع اقتصادی آن، نه تنها از جایگاه یک سوم پایانی لیست خارج نشده بلکه تنزل نیز یافته است.
در حقیقت منافع این توسعه اقتصادی شامل همه مردم این سرزمین نشد اما آثار مخرب زیست محیطی و انسانی و ملی آن همه را تحت تأثیر خود قرار داد. بله درست است، هند جدید جهانی شده و اقتصا خود را بر مبنای سرمایه گذاری کشورهای چند ملیتی بنا نهاده است. اما این بزرگ راهی است که در نهایت به سمت وابستگی، گرسنگی و فلاکت ختم خواهد شد.3
پینوشت:
1 – Stan COX: محقق موسسه «زمین آمریکا» که در سال های دهه هشتاد میلادی در هندوستان به تحقیق می پرداخت.
2- شاخصه توسعه انسانی یا (HDI) که توسط برنامه توسعه و پیشرفت سازمان ملل(UNDP) ارائه می شود؛ شاخصی ترکیبی است برای سنجیدن موفقیت در هر کشور، در سه معیار پایه از توسعهٔ انسانی: زندگی طولانی سالم، دست رسی به دانش و معرفت، سطحح زندگی مناسب (اشتغال و بیکاری).
3- فصلنامه سیاحت غرب، نگاهی به آثار حضور گسترده ابر شرکتهای غربی در هند، استان کوکس، آذر1386، شماره 53، ص84-81.