
از قشنگترین مقالاتی که به تازگی خوندم، #پژوهش #جیمز_فولر(#Fowler) از دانشگاه #هاروارد بود. دکتر فولر دنبال این بود ببینه “راسته که حال خوب و بد بین آدمها میچرخه!؟” و این درسته که “کمال همنشین، نه تنها در من، که در غم و شادی من هم اثر داره!” اگر آره این اثر چیه و چقدر موندگاره!
برای رسیدن به جواب، #پژوهشگران از دادههای یک مطالعه طولی و عمیقی که از سال ۱۹۴۸شروع شده و در اون اطلاعات زندگی ۵۲۰۹نفر هر ساله مورد بررسی قرار میگرفت استفاده کردن و طی بازه زمانی ۲۰ سال، این گروه از افراد رو از جنبههای مختلفی مورد بررسی قرار دادن.
●روش کارشون هم این مدلی بود که بین سالهای ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۳، هر ساله میرفتن سراغ آدمها و از اونها در مورد #حس_و_حالشون نسبت به خودشون، به زندگی، به آدمهای دیگه و دایره شبکههای #ارتباطی و #اجتماعی که داشتن و آدمهایی که بیشترین ارتباط رو باهاشون داشتن میپرسیدن...
○خروجی اولیه پژوهش نشون میداد که بله؛ حال آدمها یه چیز مسریه و آدمها به راحتی حال خوب و بدشون رو به همدیگه منتقل میکنن و وقتی حال رفیق/ عزیز خوب باشه و بگه و بخنده ما هم شارژ میشیم و حالمون بهتر میشه.
■اما؛ سوال اصلی اینجا بود که اثرات حس و حال دیگران رو حس و حال ما و بالعکس، مقطعیه یا موندگار!؟ تا کجا پیش میره! و در بین احساسات، کدوم حسها قدرت سرایت بیشتری داره!؟
□تحلیل یافتهها نشون میداد؛ به طور میانگین چیزی در حدود ۲۵درصد از حس و حال و خلق ما در زندگی، به صورت مستقیمی برگرفته از حس و حال دیگرانه و ما به عنوان موجوداتی اجتماعی، شدیدا از حس و حال اطرافیانمون (چه لبخند یه غریبه تو خیابون باشه چه غم یه عزیز) تاثیر میگیریم.
●اما نکته جالبتر این بود که برعکس تصور ما، دیدن که شادی نسبت به غم قدرت سرایت و موندگاری بیشتری داره و قرار داشتن در دایره #شادی و #معاشرت با آدمهای اهل بگو و بخند (حتی اگر آدم ناشادی هم باشیم) خلق ما رو بیشتر و موندگارتر تحت تاثیر قرار میده…
○و از اون جالبتر اینکه مشخص شد؛ شادی یک فرد به صورتی مسری تا سه مرحله قابل انتقاله. یعنی یکی تو خیابون میپیچه جلوی من، من با بلند کردن دست و یه لبخند نشون میدم که مشکلی نیست! اون میره محل کار، با دیدن #همکارش #لبخند دریافت شده رو تحویل میده و...