
اِریک بِرن کتابی دارد با عنوان: “بازیها؛ روانشناسی روابط اجتماعی” در مقدمه این کتاب آقای بِرن از قول آقای اسپیتز(spitz) میگوید:“کودکانی که پس از تولد به مدت طولانی از آغوش مادر محروم میشوند، رفته رفته دچار افت شدید روحی و روانی شده و چه بسا ممکن است سرانجام با ناراحتیهای ناشی از همین افت روحی، از پا درآیند”.
🛎بنابراین، آنچه که آقای #اسپیتز آن را #محرومیت_عاطفی (#emotional #deprivation) مینامد ممکن است مهلک باشد.آقای برن در ادامه میگوید نظیر چنین پدیدههایی در بزرگسالانی که در معرض محرومیتهای احساسی قرار میگیرند، نیز دیده میشود که تجربه ثابت کرده این محرومیتها موجب “#روان_پریشی” میشود. در نهایت آقای برن نتیجه میگیرد که: “اگر #نوازش نشوی، مخت میپُکد”.بنابراین، بعد از آن که دوران #صمیمیت دامان مادر به پایان رسید، فرد در بقیه عمر، هر روز با این معما مواجه است که دست تقدیر چه موانعی سر راهش سبز خواهد کرد.
🔹در بسیاری از موارد، فرد سازگاری نشان میدهد و یاد میگیرد که با کمترین نوازش، حتی از نوع نمادین آن، خود را راضی کند تا جایی که با مشاهده یک تکان دادن سر در تایید کارهای او و به رسمیت شناختن موجودیت او، برایش کافی است.
از نظر آقای بِرن یکی از بهترین راهحلها برای کاستن از این محرومیتهای عاطفی، “نوازش” است.برخیها ممکن است نوزاد را با الفاظ و با کلام نوازش کنند، برخیها ممکن است او را در آغوش بگیرند و بعضیها ممکن است به شوخی او را نیشگون بگیرند یا تلنگرش بزنند.پس؛“وجود آمیزش اجتماعی”، هر چه که باشد بر “فقدان آمیزش اجتماعی” مزیتی نسبی دارد.
❓ سوال: به عنوان مدیر چگونه میتوانیم دیگران را نوازش کنیم؟▪︎ به نیازهای کارکنانمان توجه کنیم و بر اساس نیاز هر فرد، به او انگیزه بدهیم؛ برخی از کارکنان ممکن است به دنبال دیدن احترام باشند و برخیها ممکن است به دنبال شکوفایی استعدادشان و ... . برخی از کارکنان از شکست میترسند، به عنوان مدیر به آنها اطمینان و احساس امنیت بدهید.