
وقتی برای بار اول چشم بشر به سایه ی خودش بر دیوار غار افتاد، هیچ فکرش رو نمی کرد روزی برسه که بتونه دنیایی جز یک جهان واقع رو بسازه. انسان تو اون روز های ابتدایی چیزی جز شکار و خوردن
و خوابیدن برای خودش معتبر نمی دونست! اما شروع بودن و تجربه های محیطی، همزمان بوده با شروع حیرت و شگفتی! این موجود برای بالا بردن بازدهی فرآیند های زیستی خودش شروع به تکلم کرد. انتظار می رفت کلمات ابزاری برای انتقال پیام های مربوط به رفع غرایض اولیه او باشه اما اونا دریچه ای شدند برای یک دنیای جدید که تا قبل از اون هیچ نیازی به وجودش دیده نمی شد! جهان ایده! بشر با اختراع (یا شاید اکتشاف) زبان با مفهومی به نام انتزاع آشنا شد. ایده ها به عنوان یک پل ارتباطی با جهانی جز جهان شکار و خوردن و رقص و.. به کار می رفتند. در گذر زمان جوانان قبیله هنگام پرسه زدن انرژی ذخیره شده خودشون رو به اشتراک جدید ترین ایده هایی می گذروندن که شب قبل با اون ها دنیایی رو به تنهایی ساخته بودن. نوادگان همین جوانان بودن که تفکر رو به عنوان پیشه و حرفه خودشون انتخاب کردند. حال عده ای به ساخت دنیاهای جدید می پرداختند و عده ای هم پیرو اون ها مصرف کننده این دنیاهای جدید می شدن. با شروع دنیای صنعتی این پیروان باید هزینه سنگین دنیاهای رنگارنگی که برای فروش تولیدات کارخانه ها ایجاد شده ان رو بپردازند. و با ادامه همین روال اکثریت جامعه به مصرف کنندگانی تبدیل شدن که زندگی اونا معنایی جز مصرف کردن نداشت. همه چیز به نظر در مسیر آسان تر شدن زندگی به وجود می اومد اما در نتیجه انسان پل های ارتباطی ش با جهان رو از دست می داد. هر نفر در جزیره تنهایی خودش و با دنیای انتزاعی خودش زندگی می کرد. حالا با توجه حجم زیاد بیهودگی ها و دیدن ناتوانی این سیستم به وجود اومده، بشر به دنبال یک جهان جدید افتاده! شاید بشر باید یک بار دیگه خودش رو با تغییر درک خودش از جهان وفق بده و یک جریان جدید رو تجربه کنه. می تونیم حدس بزنیم این بار پل ارتباطی بسیار بزرگتری برای اشتراک گذاشتن جهان هامون باید پیدا کنیم. تو این روز های کرونایی که زمان زیادی برای خلوت کردن با خودمون داریم، می تونیم راهی برای دوباره دیدن جهان اطرافمون پیدا کنیم. ببینیم ما چه رابطه ای با جهانی که ساختیم داریم و چه آینده ای برای اون پیش بینی می کنیم؟