
آلبر کامو نویسنده فرانسوی تو کتاب طاعون میگه:
آنچه ضرورت داشت شناختن صریح آن چیزی بود که باید شناخت. به دور ریختن سایه های بیهوده و اتخاذ تدابیر بود.
قطعا شما هم مثل من زمان های زیادی تو زندگی روزمره تون داشتید که فکر می کردید(یا می کنید) که از این سبک زندگی ای بهش رسیدید خسته شدید و وقتشه که یه تغییر بزرگ تو همه چی تون ایجاد کنید.
احتمالا جوابی که برای حل کردن این مشکل داشتید یا بی توجهی! به این موضوع بوده و منتظر بودید تا شاید سگ سیاه افسردگی خودش از شما خسته بشه و بره پی طعمه های دیگه ش یا تلاش کردید کاری رو که تو اون دوره براتون چالش بوده رو از سر بگیرید تا یکم هیجان برای خودتون بخرید. مثلا شاید موهاتون رو از ته کوتاه کردید یا اگه یکم ملایم تر خواستید رفتار کنید رفتید دنبالِ یاد گرفتن یه ساز موسیقی یا یه زبان خارجی.
من هم معمولا سعی میکنم با مشکل بیشتر روبرو شم و حداقل تلاشم رو میکنم که مثل کامو سایه های بیهوده رو دور بریزم و تصمیمی اتخاذ کنم. هر چند که درصد موفق بودنم تو "اتخاذ تصمیم" خیلی جالب نبوده در همه مواقع، ولی حداقل چیزی که یاد گرفتم از اون تجربه و شناخت، بعد ها تونسته خیلی مفید باشه. به هرحال.
من پویان نیاک هستم. دانشجوی رشته علوم کامپیوتر و علاقه مند به کتاب و کتابخوانی.
امروز، ۲۴ تیر ۱۳۹۸ بعد از مدت زیادی این پا و اونا کردن و شک و تردید و سردرگمی تصمیم گرفتم کاری رو که مدت ها بهش علاقه داشتم ولی هیچ وقت بهش حتی نزدیک نمی شدم رو شروع کنم و اون چیزی نیست جز نوشتن. شاید فقط میخوام چالشی باشه برای فرار از یکنواختی ایام ولی به هرحال فرار خوبی میتونه باشه.
خوب نوشتن یعنی خوب فکرکردن، آنچه را قابل گزارش است کشف کنیم و به درستی برای دیگران بشکافیم؛ برای همسایگان، قابل ترجمه و برای خارجیانی که زبان مارا میآموزند قابل درک باشد؛ به جایی برسیم که خوبیها را تقسیم کنیم و همهچیز را برای مشتاقان آزادی، آزاد گذاریم.
(نیچه - انسانی بیش از حد انسانی)
چیزی که من یاد گرفتم تو مدتی که یک زنده بودم(!) این بوده که این امروزی که "ما" می بینیم
- چند ثانیه به اطرافتون نگاه کنید و هر چیزی رو که میخواین ببینید - نتیجه تصمیم ها و داستان هاییه که دیروز ساختیم. و می تونیم به این موضوع فکر کنیم که فردایی که قراره بسازیم هم طبیعتا نتیجه ی داستانیه که الان در حال نوشتن اونیم. همگی باهم!
حالا، در نظر بگیرید اگه ما بتوینم داستان های بیشتری بخونیم و تجربه های روزمره مون رو با هم دیگه به اشتراک بزاریم چقدر ممکنه به نوشته شدن داستان های جالب تر کمک کنه.
این داستان ها می تونن راجع به موضوعات مختلفی باشند. و احتمالا حول اتفاقات و تجریبه های شخصی خودمون هستند و مربوط به گذشته و سبک زندگی خودمون ولی موضوعی که باید حواسمون باشه اینه که داستان هر کس رو میشه با زاویه دید های مختلف خوند و تعریف کرد پس شاید درسی که من از یک اتفاق ساده میگیرم با برداشت شما از اون اتفاق متفاوت باشه و این همون چیزیه که فردای من رو از شما متمایز میکنه. پس سعی میکنم بیشتر بیننده باشم تو داستان ها و کمتر از عینک شخصی خودم استفاده کنم. (اگه موفق باشم البته!!)
امیدوارم بتونم کمک کمی به شما کنم و شما هم با نظرات تون و داستان هاتون به من چیزایی یاد بدید.
(ادامه دارد..)