به بهانه تولد ۹۳ سالگی هوشنگ ابتهاج
سایه جان،
این همه برایمان سرودی. پناهگاهی برای تاریکی هراسناکمان بودی. قلب هامان را از این همه خاکستر زدودی. وجودمان را از این همه خاموشی به سپیده بخشیدی. از خاک سرد تا آنسوی آفتاب همراهمان بود. از این همه سنگینی رها شدیم. مثل سروهای آزاد و روان غزل هایت. واژگانات ما را به نزدیکترین ریشه های انسانیت رساند و از این همه رسیدن به درد آمدیم.

سایه جانم، چه کسی برای تو مینویسد؟ چه کسی به صدای ساز دل تو گوش میدهد؟
افسوس که نمیدانیم و نمیتوانیم پاسخی برای آن گوهر راستین پیدا کنیم. افسوس که در همه غزل هایت سوال طرح میشود و جواب آن را در تجربه زیسته به گونهای اصیل پیدا میکنیم.
سایه جانم، چه مبارک است حضور تو برای فارسی. برای گالیا.برای مرتضی کیوان. برای ارغوان. برای اشارات نظر. برای شهریار. برای این قند شیرین. برای ریشههامان. چه خوشبخت است عشق که تو را دارد تا همواره برایش بخوانی.
سایه جانم، آدمی انقدر نرم و روان؟ آدمی چنین افتاده و سربه زیر؟ آدمی چنین مبارزِ راه پرخارِ آزادی، عشق و یارانش؟
تولدت بر من، بر ما وبر همه سوختگان مبارکباد!
تنت سلامت باد ای نگهبان باغ غزل های فارسی
پویا میری | زمستان ۹۹