ویرگول
ورودثبت نام
پویا میری
پویا میریعلاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
پویا میری
پویا میری
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

کرونا و معنای زندگی


در این روزهای کرونایی همه چیز بی معناست. هیچ چیز به کارمان نمی آید. فرهنگ در برابر طبیعت بازنده است. ادبیات، هنر، فلسفه، علم و تکنولوژی. فعالیت های محیط زیستی. عکس، نقاشی و فیلم های شاهکار. پُست کردن جملات حکیمانه از بزرگان و فضیلت فروشی های پوچ در دنیای مجازی. راه زندگی موفقیت آمیز تدریس شده توسط اینفلوئنسر های الکی. یک فضای الکی. سبقتای الکی. نسبتای الکی. آرتیستای الکی. بدن های مصرفی و تحریک کننده از مدل های الکی. هیچ چیز دوای این درد بی درمان نیست. درد بی معنایی و پوچی محضِ زندگی. تلاش هایمان غایت و سرانجامی ندارد. چقدر در برابر قدرت طبیعت ناچیز و ناتوانیم. طبیعتی که می تواند بی رحم باشد و همه چیز را از انسان بگیرد.


کرونا به ما درس های بزرگی می آموزد. این که هیچ عددی نیستیم. یک سلسله وقایع تصادفی منجر به مرگ هزاران نفری شد که شاید می پنداشتند احتمالاً “کسی” هستند. آنانی که اکنون با نام “جانباختگان” یاد می شوند. به همین سادگی. انگار که یک تاسی انداخته می شود و به تصادف نوبت همه ما می رسد تا از صحنه روزگار محو شویم. مثل همه ی آن طرح هایی که بر روی شن های ساحل نقش می بندد و در کسری از ثانیه موجِ دریا همه چیز را از بین می برد. مثل‌ خطای انسانی. خطاهای الکی.


بنابراین کرونا یک آزمایش بزرگ و جدی برای اندیشه و تفکرمان است. فرصتی برای آنکه ماسک ها و نقاب ها را از صورتمان برداریم و با خود واقعی مان روبرو شویم. تصاویر را از بین ببریم. تصاویری که با آنها هویت مان را تعریف کرده ایم. آن ابژه های بیرونی. ابژه های قدرت که فکر می ‌کنیم با رسیدن به آنها می توانیم از شر نیمه تاریک وجود خلاص شویم. کرونا، سقوط هوا‌پیما و همه تراژدی ها یک آزمایش بزرگ برای شناخت است. فرصتی برای تمرین. تمرین از بین بردن همه خودخواهی ها و فرصت طلبی های شخصی مان.


کرونا یک فرصت است برای آنکه یاد بگیریم زندگی را سخت نگیریم. همدیگر را تحمل کنیم. لذت ببریم و زندگی را تا زمانی که هست با شرافت هر چه تمام زیست کنیم و چیزی برای ماندن باقی نگذاریم. برای آنکه بفهمیم آنچه ارزش دارد عمق زندگی است نه طول‌ آن. کرونا یک فرصت است برای آنکه به یاد آوریم زندگی بی معناست و هیچ ابژه ی بیرونی این معنای گمشده را برایمان به ارمغان نمی آورد. بیهوده دنبال معنا نگردیم چرا که خودمان به تنهایی یک معنا هستیم. معنایی که خود نیز از درک آن عاجزیم.


اگر این موانع شناختی و ابرهای تاریک بگذارند. اگر بخواهیم. اگر جسارت داشته باشیم. اگر اراده کنیم. اگر تحمل پذیرش حقیقت را داشته باشیم. آن وقت زندگی می شود: نواختن، ساختن و‌ رهایی

زندگیفلسفههنرکرونا
۱۰
۵
پویا میری
پویا میری
علاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید