ویرگول
ورودثبت نام
پویا میری
پویا میریعلاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
پویا میری
پویا میری
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

زندگی در عین سادگی ساده نیست.



چند روز پیش به بام کلاردشت رفته بودم. جایی خوش آب و هوا و بکر که فرصت بی نظیری بود برای اندیشه در باب زندگی. کوه های برفی و تپه هایی که آن اطراف را احاطه کرده بودند مرا به فکر فرو برد که چقدر در برابر طبیعت کوچک و ناچیز هستیم. فریاد می زنیم. شور و حرارت به خرج می دهیم. جنب و جوش خود را وقف زندگی می کنیم. اما از آن سو طبیعت بسان مادری ناشنوا و نابینا است که هیچ توجهی به فرزندانش ندارد.


اهمیتی نمی دهد که این انسان زمینی می خواهد چه قله هایی را فتح کند یا چه مراحلی را طی کند تا دنیا را به شگفتی وا دارد. همه ی عظمت های انسانی در برابر طبیعت خوار و خفیف است. مثل قطره ی باران در اقیانوس پهناور سیاره ی زمین. طبیعت به آدمی یاد آوری می کند که تا چه اندازه آرزو ها و نیازهایش پوچ و بیهوده است. این عظمت و هیبت و شکوه به آدمی گوشزد می کند که عمر گران است و اگر بیهوده سپری شود راه برگشتی نیست.


به گمانم همه ی ما زندانی این کلبه ی زمین هستیم. در آرزوی پرواز به فراسوی مرز ها هستیم اما می دانیم این زندان را رهایی نیست. همین موجب می شود تا تمرین جدی نگرفتن زندگی را امتحان کنیم. اینکه بیهوده انرژی درونی مان را خرج چیز های بی اهمیت نکنیم. زندگی را ریسک کنیم در آن چیزهایی که وجود ما را می لرزاند. همانا که بزرگترین فصیلت ها ریسک کردن است. ریسک کنیم چرا که چیزی برای از دست دادن وجود ندارد.


وقتی از فراز بام کلاردشت به نمای روبرو خود نگاه می کردم با خود می گفتم چقدر زندگی ساده است. خورشید هر روز صبح طلوع می کند و زمین را گرم می کند و این مورچگان از لانه های خود بیرون می آیند و با گام های خرد و حقیر زندگی را زیست می کنند. با یکدیگر به جنگ و نبرد می پردازند و برای بقا خود به چه کارها که نمی پردازند. از پله های ترقی بالا می روند و در موفقیت و کسب شهرت و ثروت گوی سبقت را از یکدیگر می ربایند. چقدر بدبخت است این انسانی زمینی که مثل مورچه ای در بستر این طبیعت غول پیکر به دنبال اهداف خود می رود. خورشید از آسمان به این حقیران زمینی نور می تاباند و سرانجام غروب از راه می رسد و شب می شود. شبِ تاریکی که بشر می باید چراغ وجودی خود را روشن کند. دریاچه ای از اشک درون شمع پر کند و رنج هستی را بر دوش بکشد. حضور خود را تحمل کند و تا "هست" بر این جریان زندگی بدمد و بنوازد.


و این چرخه تکرار می شود. روز به شب می رسد. فصل ها از راه می رسد. تراژدی ها و کمدی های احمقانه زندگی به نمایش در می آیند. مثل مرگ تصادفی آن همه جوانان سرشار از آرزو و تمنا و شانس آن مسافری که هرگز سوار هواپیما نشد و از مرگ نجات پیدا کرد.


به گمانم زندگی شوخی احمقانه ای است. در عین سادگی ساده نیست. در عین هستی، نیستی به ما چشمکی می زند. می خواهیم ساده بیاندیشیم. ساده زندگی کنیم. ساده باشیم. اما راه درازی است تا رسیدن به این سادگی!


تنها از این همه تکرار و مصیبت ها و لذت هایی که بر تن آدمی وارد است می توان به شعر زیر از نیما یوشیج اکتفا کرد:


یک بهار، یک تابستان، یک پاییز و یک زمستان را دیدی...

از این پس همه چیز ِ جهان تکراری‌ست. همه چیز، جز مهربانی.



زندگیفلسفهروانشناسیمینیمالیسملذت
۱۰
۱
پویا میری
پویا میری
علاقمند به پژوهش در دنیای علوم انسانی و تکنولوژی | مدیر محصول | ورزشکار |‌ عکاس | نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید