در معماری رنجهای دوره بیکاری، هیچ تراژدیای مضحکتر از زیستن در محاصرهی یک فایروال پدری نیست؛ سیستمی با بیش از چهل سال لاگ تجربه، پختگی و جهاندیدگی که هر بستهی دادهی بیخطری را بهصورت پیشفرض بدافزار تحلیل میکند. من کل ترافیک ورودی و بار پردازشیام در روز، سه نخ سیگار خسته بود؛ یک Thread سبک در پسزمینه برای اینکه هستهی مرکزی از شدت استیصال دچار Kernel Panic نشود. اما در دیدگاه ناظران این خانه، تمام متغیرهای زیستی من مدتهاست به عنوان نشانههای بالینیِ یک مصرفکنندهی صنعتی sort شدهاند.
فاجعه از یک خطای لاجیک ساده در سیستم مانیتورینگ آغاز شد. روزی که قوطی فاموتیدین معده را از جیب کاپشن بیرون کشیدم و با سرعتی کاملاً استاندارد به سمت اتاق بردم، در لاگ امنیتی پدرم چنین ثبت شد: «انتقال شتابزدهی محمولهی مشکوک به دارکوبه اتاق خواب». من نه از سر پنهانکاری، بلکه از درد سوزش مری به سمت پناهگاه میرفتم؛ اما برای ذهنی که تصمیمش را از پیش گرفته، هر قرصِ ضداسیدی، یک سنتز شیمیایی پیشرفته برای گریز از واقعیت است. هیچ مستنداتی توان اثبات بیگناهی کدی را ندارد که مفسرش پیشاپیش آن را مخرب خوانده است.
چند روز بعد، سنسورهای فیزیکی بهخاطر افت شدید رطوبت محیط دچار اختلال شدند. بینیام به خارش افتاد؛ یک واکنش مکانیکی بسیار ابتدایی به خشکی هوا. اما در نگاه سنگین مادرم و تحلیل دنیادیدهی پدرم، آن حرکت گذرا، یک تیک ناشی از نئشگی مطلق معنا شد. آنها در سکوت به هم خیره شدند؛ با آن لبخندهای تلخِ سرشار از ناامیدی تربیتی، گویی در حال تماشای آخرین لحظات پیش از Crash کامل فرزندشان بودند. من نه در خلسهی سرخوشی، که در بهتِ آلرژی فصلی منجمد شده بودم.
و در نهایت، نوبت به زمانبندی نامنظم تسکها رسید. وقتی بیکاری فرساینده تمام توالیهای روزمرهام را متوقف کرد، سیستم برای بقا به حالت Deep Sleep رفت. سیزده ساعت خواب ممتد، پاسخی غریزی از سوی سختافزار برای فرار از هزینههای پردازشِ بیداری بود. اما اتاق فرمان خانه، این بیعملی مطلق را «افتادن در کمای افیونی» نامگذاری کرد. پدرم، با تمام آن سابقهی پر ابهت و شناخت عمیقی که از پیچیدگیهای جهان داشت، نتوانست فرسودگی یک ذهن معلق را از سنگینی مواد تشخیص دهد؛ و این، غمناکترین باگ در یک ساختار باتجربه بود.
حالا من هر شب در مدار این سوءتفاهمِ صلب نفس میکشم. پشت میز مینشینم، فاموتیدین را میبلعم، با احتیاطه یک تکنسین خنثیسازی بمب خارش صورتم را کنترل میکنم و در سیاهی صفحه زل میزنم. بر این بیداری مضحک و بر پوچی این خطا سوگند، که آدمی گاهی نه از بار گناهانش، بلکه از توهم دانایی یک قاضیِ دنیادیده ویران میشود؛ و من، تنهاترین معصوم جهانم در سیستمی که هیچ اعتباری برای پاکیام تعریف نکرده است.