ویرگول
ورودثبت نام
pooya ghasemkhani
pooya ghasemkhaniپویا‌ام؛ برنامه نویس فول‌سؤال! روزا کد می‌زنم، شبا دنیا رو تحلیل می‌کنم. از کوانتوم تا کوفت، از فروید تا فرانت. هرچی بحث داره، من پایه‌ام… جز بحث بی‌کافئین! ☕️😎
pooya ghasemkhani
pooya ghasemkhani
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

آخرین Commit یک مرد به خاطره‌ای که دیگر وجود نداشت

من زمانی باور داشتم بعضی آدم‌ها را نمی‌توان فراموش کرد.

نه از آن جنس باورهای ساده‌ی عاشقانه که در دفترهای نوجوانی نوشته می‌شوند، بلکه از آن باورهای عمیقی که آرام‌آرام در معماری وجود انسان ستون می‌شوند.

من فکر می‌کردم بعضی حضورها، بخشی از Source Code روح آدم می‌شوند؛
آن‌قدر در لایه‌های زیرین وجودت نفوذ می‌کنند که حذفشان دیگر یک تغییر ساده نیست، بلکه بازنویسی کامل سیستم است.

او برای من چنین چیزی بود.

او فقط یک انسان در زندگی من نبود؛
او یک تعریف بود.
یک معنا.
یک پاسخ برای سال‌هایی که جهان برایم چیزی جز مجموعه‌ای از منطق‌ها، علت‌ها و معلول‌ها نبود.

من که عمرم را صرف پیدا کردن نظم در میان آشوب‌ها کرده بودم، ناگهان با موجودی روبه‌رو شدم که تمام معادلاتم را به هم می‌زد.

و عجیب آن بود که از این خطا خوشحال بودم.

برای اولین بار در زندگی، از اینکه چیزی قابل پیش‌بینی نیست، نمی‌ترسیدم.

من عاشق شده بودم.

اما عشق، همیشه یک الگوریتم زیبا نیست.
گاهی زیباترین کدها، مخرب‌ترین باگ‌ها را در خود پنهان کرده‌اند.

من تمام آن سال‌ها را با یک فرض اشتباه زندگی کردم؛
اینکه اگر کسی را با تمام وجودت دوست داشته باشی، او نیز روزی ارزش آن عشق را خواهد فهمید.

اما جهان، برخلاف سیستم‌هایی که ما می‌سازیم، همیشه به ورودی درست، خروجی درست نمی‌دهد.

من تمام توانم را گذاشتم.

ماندم.

ساختم.

بخشیدم.

بارها Errorهایی را که می‌توانستند نشانه‌ی فروپاشی باشند، نادیده گرفتم.

نه از روی ضعف.

از روی وفاداری.

مردی که عاشق می‌شود، گاهی آخرین کسی است که می‌پذیرد قلعه‌ای که برای محافظتش ایستاده، مدت‌هاست خالی شده است.

من پای سوگندم ایستادم؛
نه چون او سزاوارش بود،
بلکه چون من نمی‌خواستم شبیه کسی شوم که به آنچه روزی مقدس می‌دانست، خیانت می‌کند.

من با آخرین نسخه‌ی خودم جنگیدم.

با خودی که هر شب در تاریکی، Snapshotهای گذشته را باز می‌کرد.

با ذهنی که در یک Infinite Loop گیر کرده بود.

با قلبی که هنوز منتظر یک Patch از سمت کسی بود که دیگر هیچ Updateای برای این رابطه منتشر نمی‌کرد.

مدت‌ها در ترمینال سیاهی نشستم که خودم ساخته بودم.

صفحه روشن بود.

مکان‌نما چشمک می‌زد.

اما هیچ دستوری وجود نداشت.

فقط یک خط خالی:

Waiting for response...

و آن پاسخ هرگز نیامد.

اما انسان، عجیب‌ترین سیستم جهان است.

گاهی وقتی تمام منابعش تمام می‌شود، تازه شروع به بازسازی می‌کند.

من یک روز فهمیدم که دیگر صدای خنده‌اش در ذهنم Echo نمی‌شود.

فهمیدم که می‌توانم از کنار خیابانی عبور کنم که هزار خاطره در آن دفن شده، بدون اینکه قلبم دستور توقف بدهد.

فهمیدم که بوی عطری مشابه عطر او، دیگر مرا به گذشته پرتاب نمی‌کند.

روزی رسید که بوی عطرش فقط یک بو بود.

نه یک دروازه.

نه یک قبرستان.

نه یک پنجره به جهانی که دیگر وجود نداشت.

و آن روز فهمیدم که فراموش کرده‌ام.

نه ناگهانی.

نه با یک تصمیم.

نه با نفرت.

فراموشی من شبیه طلوع خورشید پس از یک شب طولانی بود؛
آن‌قدر آرام اتفاق افتاد که لحظه‌ی دقیق پایان تاریکی را نفهمیدم.

اما تاریکی تمام شده بود.

و شاید سخت‌ترین بخش این فراموشی همین بود:

من او را فراموش نکردم چون دوستش نداشتم؛
فراموشش کردم چون آن‌قدر دوستش داشتم که تمام سوگ آن عشق را زندگی کردم.

من تا آخرین Commit پای آن رابطه ماندم.

آخرین خط کد را نوشتم.

آخرین اشک را پردازش کردم.

آخرین Exception را پذیرفتم.

و بعد، بدون اینکه چیزی را انکار کنم، Repository قلبم را بستم.


بر خاطره‌ای که روزی تمام جهانم بود سوگند،

که هیچ شکستی نتوانست مرا از خودم بگیرد.

بر آن شب‌های سرد و آن صبح‌های خاموش سوگند،

که از خاکستر آن ویرانی، انسانی تازه متولد شد.

من دیگر آن مردی نیستم که پشت درهای بسته‌ی گذشته ایستاده بود و منتظر بازگشت کسی بود که رفته بود.

من کسی هستم که آموخت بعضی آدم‌ها قرار نیست تا پایان داستان بمانند؛
بعضی‌ها فقط می‌آیند تا فصلی را بنویسند که پایانش، آغاز شناخت تو از خودت باشد.


زمانی فکر می‌کردم نبودن او یعنی خاموش شدن سیستم.

اما اشتباه می‌کردم.

او سیستم عامل من نبود.

او فقط برنامه‌ای زیبا بود که روزی روی سخت‌افزار روحم اجرا شد.

و وقتی حذف شد، من باقی ماندم.

نه همان آدم سابق.

اما کامل‌تر.

زیرا حالا می‌دانم انسان، مجموعه‌ای از خاطراتش نیست؛
مجموعه‌ای از چیزهایی است که بعد از نابودی آن خاطرات، هنوز توان ادامه دادن دارد.

من او را بخشیدم.

نه برای او.

برای آزادی خودم.

و حالا اگر کسی از من بپرسد:

«آیا هنوز دلت برایش تنگ می‌شود؟»

لبخند می‌زنم.

چون بعضی پاسخ‌ها دیگر در زبان نیستند.

در سکوتی هستند که دیگر درد ندارد.

در عطری که دیگر خاطره نیست.

در قلبی که دیگر منتظر نیست.

در مردی که روزی شکست خورد،
اما یاد گرفت چگونه از میان خرابه‌های خودش دوباره ساخته شود.

و شاید بزرگ‌ترین پیروزی یک انسان همین باشد:

اینکه چیزی را که روزی تمام جهانش بود،
روزی بتواند فقط بخشی از تاریخش بداند.

نه بیشتر.

نه کمتر.

یک نسخه‌ی قدیمی.

یک Snapshot فراموش‌شده.

یک Commit نهایی.

در سیستمی که بالاخره دوباره اجرا شد.

تولد دوبارهفلسفه زندگیاگزیستانسیالیسم
۰
۰
pooya ghasemkhani
pooya ghasemkhani
پویا‌ام؛ برنامه نویس فول‌سؤال! روزا کد می‌زنم، شبا دنیا رو تحلیل می‌کنم. از کوانتوم تا کوفت، از فروید تا فرانت. هرچی بحث داره، من پایه‌ام… جز بحث بی‌کافئین! ☕️😎
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید