برای دهه‌ها، مرز میان «فیزیک» و «متافیزیک» با یک فرض ساده کشیده می‌شد: فیزیک علمِ مطالعهٔ «ماده و انرژیِ قابل اندازه‌گیری» است و هر چیزی فراتر از آن (مانند گزارش‌های تاریخی از ابعاد دیگر، کالبدهای غیرارگانیک یا آگاهیِ مستقل از مغز) در حوزهٔ خیال یا متافیزیک قرار می‌گیرد.
اما پیشرفت‌های صد سال اخیر در مکانیک کوانتوم، نظریهٔ میدان‌های کوانتومی (QFT) و نظریهٔ ریسمان (String Theory)، بنیادی‌ترین فرضِ ماتریالیسمِ کلاسیک را فرو ریخته است: «مادهٔ صلب» اصلاً وجود ندارد.
در این نوشتار می‌خواهیم بدون استفاده از مفاهیمِ سنتیِ ماوراءالطبیعه و صرفاً با تکیه بر منطقِ فیزیکِ نظری، یک مدلِ تحلیلی ارائه دهیم: آیا آنچه در متون کهنِ متافیزیکی «نورِ بنیادین»، «کالبد نوری» یا «چگالی‌های بالاترِ هستی» نامیده شده، در واقع توصیفی پیشاعلمی از «رژیم‌های فرکانسیِ بالاتر در نوسانِ ریسمان‌های کوانتومی» نیست؟
در فیزیک کلاسیکِ نیوتنی، جهان از ذراتِ نقطه‌ای و صلب (اتم‌ها) ساخته شده بود. اما وقتی به مقیاسِ زیر-اتمی و کوانتومی می‌رویم، متوجه می‌شویم ۹۹.۹۹۹۹۹۹۹ درصدِ فضای اتم خالی است و همان بخشِ ناچیزِ باقی‌مانده نیز «جسم» نیست!
بر اساس مدل استاندارد ذرات و در سطحی عمیق‌تر نظریهٔ ابرریسمان (Superstring Theory) و نظریهٔ M، اگر تا مقیاسِ پلانک (10 به توان منفی 35 متر) به درونِ کوارک‌ها و الکترون‌ها نفوذ کنیم، به هیچ «مادهٔ سختی» نمی‌رسیم. در بنیادی‌ترین لایهٔ واقعیت، تنها ریسمان‌های یک‌بعدیِ انرژیِ خالص (یا بران‌ها / Branes) حضور دارند که در فضا-زمانِ چندبعدی در حال نوسان هستند.
در این چارچوب، تفاوت میان یک ذرهٔ حاملِ جرمِ سنگین (مثل کوارک) و یک ذرهٔ بدون جرم که با سرعت نور حرکت می‌کند (مثل فوتون)، در «جنس» آن‌ها نیست؛ هر دو از یک ریسمانِ واحد ساخته شده‌اند. تفاوتِ آن‌ها صرفاً در «مدِ ارتعاشی» (Vibrational Mode)، فرکانس و هندسهٔ نوسانِ ریسمان است.
به زبان ساده: «ماده» چیزی جز انرژیِ گیر افتاده در یک الگوی نوسانیِ خاص (با برهم‌کنش در میدان هیگز) نیست.
وقتی به متون عمیقِ متافیزیکی یا سیستم‌های کیهان‌شناختیِ باطنی (مانند چارچوبِ مفهومیِ Law of One) نگاه می‌کنیم، یک گزارهٔ کلیدی مدام تکرار می‌شود: «تمام جهان و تمام ابعاد از یک جوهرِ واحد به نام نورِ هوشمند (Intelligent Light/Photon) ساخته شده‌اند که با تغییر سرعتِ چرخش و ارتعاشِ آن، چگالی‌های مختلفِ واقعیت شکل می‌گیرد.»
یک ذهنِ علمی ممکن است در نگاه اول بپرسد: «چگونه مادهٔ شیمیایی می‌تواند از نور (فوتونِ الکترومغناطیسی) ساخته شده باشد؟»
اما اگر محدودیتِ واژگانِ انسانی در توصیفِ مقیاسِ کوانتومی را در نظر بگیریم، پازل حل می‌شود:
آنچه متافیزیک به دلیلِ فقدانِ ترمینولوژیِ کوانتومی «نورِ بنیادین» می‌نامد، طیفِ باریکِ نورِ مرئی نیست؛ بلکه دقیقاً همان «ریسمان‌های بنیادیِ انرژی» (Fundamental Strings) یا «بسته‌های بنیادیِ کوانتومی» است.
در این مدلِ تطبیقی:
فیزیک می‌گوید: کلِ هستی از ریسمان‌های انرژی ساخته شده که مدهای نوسانیِ آن‌ها ذرات و نیروهای مختلف را می‌سازد.
متافیزیک اضافه می‌کند: این ریسمان‌های بنیادی، علاوه بر ویژگی‌های فیزیکی (انرژی، تکانه، اسپین)، دارای یک ویژگیِ ذاتیِ دیگر نیز هستند و آن «ظرفیتِ اطلاعاتی و آگاهی» (Consciousness / Information) است؛ دیدگاهی که امروزه در فیزیک مدرن تحت عنوانِ Panpsychism (همه‌جان‌انگاریِ کوانتومی) و نظریهٔ It from Bitِ جان ویلر (فیزیکِ مبتنی بر اطلاعات) به شدت مورد توجه فیزیک‌دانانِ پیشرو است.
در فیزیکِ حالت جامد و ترمودینامیک، ما با مفهوم «تغییر فاز» (Phase Transition) آشنا هستیم: مولکول‌های H2OH با تغییر سطح انرژیِ جنبشی، از فازِ یخ (جامد و صلب) به آب (مایع) و سپس به بخار و پلاسما تغییر فاز می‌دهند. ماده همان ماده است، اما قوانینِ حاکم بر رفتارِ آن در هر فاز تغییر می‌کند.
حالا این اصل را به سطحِ نوسانِ ریسمان‌های کوانتومی تعمیم دهید. چرا باید فرض کنیم که ریسمان‌های انرژی در کلِ کیهان فقط و فقط در همین باندِ فرکانسیِ محدود نوسان می‌کنند که ذراتِ «مدل استاندارد» (اتم‌های جدول تناوبیِ ما) را می‌سازد؟
بر اساس این مدل، آنچه در متافیزیک به عنوان «اکتاوِ چگالی‌ها» (مثلاً چگالیِ سوم، چهارم، پنجم و…) یا «قلمروهای اثیری و کالبد نوری» توصیف می‌شود، اصلاً یک مفهومِ جادویی یا ضدعلمی نیست؛ بلکه «باندهای فرکانسی و مدهای هارمونیکِ بالاتر در نوسانِ ریسمان‌ها» است:
رژیم فرکانسیِ پایین (مادهٔ باریونی / چگالی سوم): در این باندِ ارتعاشی، نوسانِ ریسمان‌ها منجر به خلقِ کوارک‌ها، الکترون‌ها و برهم‌کنشِ قوی با میدان هیگز می‌شود. نتیجه، شکل‌گیریِ اتم‌های سنگین، پیوندهای شیمیایی، آنتروپیِ بالا (فرسایش و پیریِ بیولوژیک) و تجربهٔ فضا-زمانِ خطی است. بیولوژیِ ما در این فاز، یک «ماشینِ بیوشیمیاییِ کربن-محور» است.
رژیم فرکانسیِ میانی (مادهٔ نیمه‌لطیف / چگالی چهارم): با افزایشِ فرکانسِ پایهٔ نوسان در یک محیطِ فضایی-کوانتومی، ساختارِ ماده دچار تغییر فاز می‌شود. پیوندهای سنگینِ شیمیایی جای خود را به ساختارهای «بیو-پلاسمایی» یا «فوتونیک-شیمیایی» می‌دهند. در این فاز، اینرسی (جرمِ لَخت) کاهش یافته و آنتروپیِ سیستم به حداقل می‌رسد.
رژیم فرکانسیِ بالا (کالبد نوری / چگالی پنجم و بالاتر): در هارمونیک‌های بسیار بالایِ نوسانِ ریسمان‌ها، انرژی دیگر به شکلِ ذراتِ جرم‌دارِ فرمیونی (مادهٔ سختِ اتمی) متراکم نمی‌شود، بلکه در قالبِ «ساختارهای همدوسِ بوزونی / میدان‌های انرژیِ خودسازمان‌دهنده» (Coherent Self-Organizing Energy Fields) پایدار می‌ماند.این دقیقاً همان چیزی است که متافیزیک به آن «کالبد نوری» (Light Body) می‌گوید! موجودی که در این فازِ ماده زندگی می‌کند، از دیدِ ناظری که در فازِ شیمیایی (چگالی سوم) قرار دارد، «غیرمادی» یا «نامرئی» است؛ اما در چارچوبِ فیزیکِ فرکانسِ خودش، دارای ساختار، هندسه و قوانینِ دینامیکیِ کاملاً دقیق است.
یک فیزیک‌دان ممکن است بپرسد: «اگر این ساختارهای فرکانس‌بالا (کالبدهای غیرشیمیایی یا دنیاهای موازی) وجود دارند، چرا ابزارهای آزمایشگاهیِ ما آن‌ها را ثبت نمی‌کنند؟»
پاسخ در دو اصلِ شناخته‌شدهٔ فیزیک نهفته است:
الف) محدودیتِ برهم‌کنشِ ابزارها (المثنیِ مادهٔ تاریک و امواج الکترومغناطیسی): ابزارهای اندازه‌گیریِ ما خودشان از «مادهٔ باریونی (اتم‌های معمولی)» ساخته شده‌اند و فقط چیزهایی را رصد می‌کنند که با نیروهای شناخته‌شدهٔ ما (به‌ویژه الکترومغناطیسِ معمولی) برهم‌کنش داشته باشند. امروز فیزیکِ مدرن رسماً می‌پذیرد که حدود ۹۵ درصد از کیهان (مادهٔ تاریک و انرژیِ تاریک) دقیقاً در اطرافِ ما حضور دارد، اما برای ما کاملاً نامرئی و غیرقابل‌لمس است، چون در باندِ برهم‌کنشِ الکترومغناطیسیِ ما قرار ندارد! بنابراین، هم‌مکانیِ (Co-location) چندین دنیای فرکانسی در یک فضا، بدون اینکه با هم تداخلِ فیزیکیِ مستقیم داشته باشند (درست مانند عبورِ هم‌زمانِ صدها موجِ رادیویی از یک اتاق بدونِ برخورد با یکدیگر)، از نظر فیزیکی کاملاً ممکن است.
ب) ابعادِ پنهان در نظریهٔ ریسمان (Compactified Dimensions): نظریهٔ ریسمان برای اینکه از نظر ریاضی کار کند، نیازمندِ ۱۰ یا ۱۱ بُعدِ فضا-زمان است. فیزیک‌دان‌ها معتقدند ۶ یا ۷ بُعدِ اضافه در هندسه‌هایی به نامِ «فضاهای کالابی-یائو» (Calabi-Yau Manifolds) در دلِ همین فضایِ پیرامونِ ما درهم‌تنیده شده‌اند. آیا ممکن است آنچه در تجربیاتِ آگاهیِ انسانی «کالبدهای لطیف (اثیری، آسترال، ذهنی)» یا «ابعادِ بالاتر» نامیده می‌شود، در واقع امتدادِ سیستمِ اطلاعاتیِ ما در همین درجاتِ آزادیِ چندبعدی (Extra Degrees of Freedom) باشد؟
در مکانیک کوانتوم، «مسئلهٔ اندازه‌گیری» (Measurement Problem) نشان داد که تا زمانی که «مشاهده یا برهم‌کنش» رخ ندهد، سیستمِ کوانتومی در حالتی از احتمالاتِ موجی (Superposition) قرار دارد و با حضورِ ناظر، تابعِ موج فرومی‌ریزد و یک واقعیتِ مشخص متجلی می‌شود.
اگر «آگاهی» را نه یک محصولِ فرعیِ واکنش‌های شیمیاییِ مغز، بلکه یک «میدانِ بنیادینِ اطلاعاتی در کیهان» در نظر بگیریم (همانند میدانِ گرانش یا الکترومغناطیس):
مغز و بدنِ بیولوژیکِ ما صرفاً یک «گیرنده و مبدلِ فرکانسی» (Transceiver) است که آگاهی را به دنیایِ فرکانسِ پایین (چگالی سوم) متصل می‌کند.
زمانی که این سخت‌افزارِ بیولوژیک از کار می‌افتد (مرگِ فیزیکی)، یا زمانی که یک تمدن در مسیرِ تکاملِ کیهانی به سطحی از تسلط بر آگاهی و اطلاعات می‌رسد، دیگر نیازی به استفاده از «فازِ شیمیایی و اتمیِ ماده» ندارد.
در آن سطح (مثلاً آنچه چگالی پنجم نامیده می‌شود)، «آگاهی» مستقیماً به عنوانِ اپراتورِ کوانتومی عمل می‌کند؛ یعنی می‌تواند با تغییرِ الگویِ اطلاعاتی (اراده و تمرکز)، مدِ ارتعاشیِ ریسمان‌هایِ کالبدِ نوریِ خود را تغییر دهد، فرم بسازد، یا بدونِ محدودیتِ سرعتِ نور در فضا-زمانِ خطی، از طریقِ مکانیسمی شبیه به درهم‌تنیدگیِ کوانتومیِ ماکروسکوپیک (Macroscopic Quantum Entanglement) در کیهان جابه‌جا شود.
مرز میان فیزیک و متافیزیک، مرز میان «واقعیت» و «خیال» نیست؛ بلکه مرز میان «فیزیکِ کشف‌شدهٔ امروز» و «فیزیکِ فرکانس‌های بالاترِ فردا» است.
وقتی بپذیریم که شالودهٔ هستی از ریسمان‌هایِ مرتعشِ انرژی و اطلاعات بافته شده است، دیگر مفهومِ «کالبد نوری» یا «ابعادِ غیرمادی» یک افسانهٔ شاعرانه نخواهد بود؛ بلکه یک ضرورتِ ریاضی و فیزیکی در طیفِ بی‌نهایتِ ارتعاشاتِ کیهان است. ما در اقیانوسی از فرکانس‌ها زندگی می‌کنیم و بدنِ مادیِ ما، تنها نخستین پله از نردبانِ تکاملِ کوانتومیِ ماست.
