من!
چقدر آدم دوست دارد مثل این جوان های با استعداد، حتی نه جوان، مثل همین فنچ هایی که در عصر جدید شرکت می کنند و در بیو صفحه هایشان نوشته اند: شرکت کننده عصر جدید، بعد از 24 سال زندگی بتواند یک نیم خط از خودش بنویسد تا برای خودش اعتبار بخرد.
چقدر آدم دوست دارد در عصری که همه دارند دیده می شوند چیزی برای عرضه و دیده شدن داشته باشد.
که آی مردم جهان. اینجا هم یک آدمی وجود دارد که دلش می خواهد دیده شود! فارسی زبان است و ترجمه انگلیسی به قدر کفایت می داند. اما اگر انگلیسی بنویسد، انگلیسی خواندن بلدی؟
نه! آدمی که به قدر کفایت فارسی نوشته است و فارسی خوان ها، نخوانده اند او را، از تویِ انگلیسی زبان چه انتظار؟
این روزهای زندگیم روزهای سختی است. غم و اندوه سرازیر شده است در زندگیم. کامیپوتر خواندم در دانشگاهی درپیت که بعضی ها توانسته اند از همین درپیت به دانشگاه تهران و امیرکبیر برسند.
نوشتم خواندم، انگار تمام کردم. نه، من در همین دانشگاه در پیت هنوز ترم 12 ام!
رتبه در داستان نویسی و فیلمنامه نویسی در کشور دارم. علاقه به نوشتن سوغات چندین سال وبلاگ نویسی در پارسی بلاگ است. کتاب هم چاپ کردم با همان نام وبلاگم. اسم کتاب حرف هایی از زبان منطق و احساس است. خریده نشد و شکست به حساب می آید. اما آن هایی که خواندند خیلی تعریف کردند و هر چه برایم نداشت اعتبار بی ارزشی برایم خریده است...
علاقمند به فیلم و سریال و سینمام. بیش از سینمای ایران به سینمای هالیوود دلبسته ام. چند وقتی است مستند دوست دارم و برای خودم هم عجیب است.
تجربه کاربری خوب ویرگول دوباره عشق و علاقه به وبلاگ نویسی را در من زنده کرده است.
شاید جوگیر شده ام و برای دل خودم مینویسم! نمیدانم.
فقط میدانم این روزها دلخوشم به خرده اعتباری که قلم و وبلاگ نویسی و اندک مخاطب هایم به من در طی تمام این سالیان داده اند.
کاش میتوانستم بنویسم در این پست که شرکت کننده عصر جدیدم.
کاش میتوانستم بنویسم فرانت اند دولوپر یا بک اند دولوپرم.
کاش حداقل متاهل بودم تا روی همان مانور می دادم.
اما نمیتوانم... فقط با دست هایی از ترس روی کیبرد لرزان که انگار پیرمردی 90 ساله ام میتوانم نیم خطی بنویسم که اگر هیچ نبوده و نیستم اما:
