ویرگول
ورودثبت نام
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زادهخودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

قورخما آنه

نمیدانم می ترسید یا نمی ترسید...

نمیدانم داشت به صدای پسرش گوش می کرد یا صدای گریه دختر هایش...

یا شاید نمیدانم ... حواسش به آدم های دور و برش بود...

ولی پسرش میگفت. به همانقدر از صورتش که دیده می شد، نگاه می کرد و می گفت:

قورخما آنه.. قورخما آنه...

اشک می ریخت و می گفت.

آرام و یواش. انگار فقط خودش هست و مادرش ...

قورخما آنه ... قورخما آنه...

پسرش می گفت. پسرش می شود پدر من. پدرم به مادربزرگم می گفت.

همین مادربزرگم که چند روز پیش توی قبر دیگر درد نمی کشید.

پسرش میگفت. همان پسری که بشود پدر من.با یک ریش و موی سفید.

با یک صورت خسته.

میگفت : قورخما آنه... قورخما آنه...

داشت با اشک و ناله تلاش می کرد تا مادرش نترسد از خاک.

و چقدر ترسناک است: قبر ... خاک... مرگ... از دست دادن...

و نصفه شب ها گاهی این صحنه تلخ توی سرم تکرار می شود.

همین صحنه که پدرم به مادرش با اشک میگوید:

قورخما آنه ... قورخما آنه ... یعنی: نترس مامان ... نترس مامان ...



پ.ن1: خدا به عزیزانتون عمر با عزت بده و اگر کسی از عزیزانتون رو از دست دادید انشاءالله روحشون شاد باشه.امکانش برایتان بود،فاتحه ای بخوانید.ممنونم از شما.

پ.ن2: هر نفسی چشنده مرگ است.


مرگدل نوشتهنویسندگی
۱۴
۷
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید