ویرگول
ورودثبت نام
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زادهخودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

فریاد تنهایی

در تنهایی کمترین صداها هم بلند به نظر می رسند. صدای بوق ماشین های عصبانی پشت ترافیک. صدای گاز خوردن موتورهایی که باریکه ای برای رهایی می یافتند. صدای مردمی که بهم فحش می دهند و رانندگی بهتر را به یکدیگر گوشزد می کنند. صدای همسایه ای که صدای آهنگ مبتذلش بلند است و بچه هایی که به دیوار توپ می کوبند و صدای تب دار در زدن مردی مستأصل پشت در خانه زن روسپی که هی در می زند و هی در می زند و هی در می زند... همه این صداها نمی گذاشت بخوابد و مگر خدا نگفته بود شب را برای آرامش او قرار دادیم؟ اما او آرامشی نداشت... نه در شب...نه در روز... با این تفاوت که روزها می توانست نخوابد...

صدای تلفن بلند شد. ترسید خوابی که او را نمی برد از سرش بپرد... ولی تلفن قطع نمی شد. زنگ می زد و باز زنگ می زد و باز زنگ می زند. بی حوصله بلند شد و به سمت تلفن رفت. تلفن را برداشت و دلخور گفت: بله؟!

صدایی دخترانه گفت: سلام...

و دختر از پشت تلفن آمد و داخل اتاق نشست. مرد می خواست بگوید: سلام عزیزم... سلام خانمم... سلام نازنینم... سلام قشنگم... ولی هیچ نگفت و همه در گلویش ماسید... یک اشک از گوشه چشمش آمد و رویِ گونه اش نشست. دختر دیگر چیزی نمی گفت... یا او نمی شنید... فقط راحت به اتاقش آمده بود. طوری که انگار هیچ وقت آنجا را ترک نکرده است. مثل همیشه دور اتاق راه رفت... چند انتقاد از موهای پریشان مَرد کرد... و از یخچال خالی ش... و از گل های پژمرده شده که به آن ها رسیدگی نشده... و همانجا موهایش را باز کرد که همیشه باز می کرد. رو به روی آینه ایستاد. رژ زد و بعد لب بالایی اش را روی لب پایینی اش کشید. دختر در آینه مرد را دید که به لب هایش نگاه می کند و دید که مرد می خواهد خیال دختر را ببوسد... برای همین خنده اش گرفت و اتاق از خنده اش معطر شد...

هیچ صدایی نمی آمد جز نفس کشیدن مرد و دختری پشت تلفن که بعد بغض دختر ترکید و قلب مرد بعد آن. دختر گفت: دیگه نمیتونم باهات ادامه بدم... و مرد که مثل همیشه آرام اشک می ریخت، پرسید: پولداره؟

بوقی که تلفن بعد از قطع شدن می زند اضافه شد به همه صداهای پیش از این و صداهای بعدی پشت سر هم آمدن... صدای معاشقه مردی مستأصل که درِ خانه به روی او باز شده است و خنده های زن روسپی که اسکناس های مچاله را می شمارد... و او نمی توانست بخوابد... او هیچ کجای این شهر لعنتی نمیتوانست بخوابد...

پ.ن: با الهام از شروع داستان کوتاه «شنبه شروع شد» اثر غلامحسین ساعدی.

عاشقانهعشقداستانداستانکداستان کوتاه
۴
۰
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید