توضیح: اگر علاقمند هستید، می توانید موسیقی را پخش کرده و با آن بخوانید.
صدای پای تو را میشناسم. می آیی. با همان چادر که همیشه کمی اش را به دنبال خودت روی زمین می کشی. بلند می شوم. انگار جنتلمنی آمریکایی باشم. صندلی تو را عقب می کشم. لبخند میزنی. لبخند میزنم. می نشینی. من پشت سرت ایستادم. کمی معطل میکنم. میخواهم بوی تو را حفظ کنم. با همان لبخند برمی گردی. ابروهایت تکان می خورد. میفهمم که نباید پشت سرت بیش از این معطل کنم. می نشینم. رو به رویت. در همین میز که مشرف است به خیابان و آسمان و رفت و آمد مردم. صورتت کمی سرخ شده است. شاید در این فکری که نباید جایی اینقدر شلوغ را انتخاب می کردم. دستم را روی میز میگذارم. لبخند میزنی. پر رنگ تر از قبل. کد را میشناسی. دستت را روی میز میگذاری. وجب به وجب دست هایمان نزدیک تر می شوند. خودت خواسته بودی. دوست داشتی همه چیز کم کم باشد. گفته بودی دست های دخترانه ات طاقت گرفتن یکباره دست های یک مرد را ندارد. من هم همان جا شوخی کرده بودم که حالا کو مرد؟ تو خندیده بودی. بعدش خجالت کشیده بودی که چرا با نامزد یک روزه ات خندیدی!
دست هایمان دیگر در نزدیک ترین فاصله اند. انگشت هایمان. انگشت هایمان می خورد بهم. میبینی رویا؟! دنیای بیرون را میبینی؟ دنیای بیرون ما به دمای صفر کلوین رسیده است. آنتروپی صفر شده و جهان غیر از ما، یخ زده. ثانیه ها تکان نمی خورند. مردم راه نمی روند. راننده ها بوق نمی زنند. پرنده ها پرواز نمی کنند. قطره های بارانی که میخواهد ببارد روی آسمان مانده اند. کافی مَن با قهوه هایش ایستاده. برنارد انگار روی ساعتش زده. فقط من و توییم که در حرکتیم. دست در دست هم. قلب هایی که هماهنگ و تند می تپند و چشم هایی که تو به من و من به تو دوختم. تا نکند به عادت آدمی در بهترین لحظات زندگی چشم هایمان را ببندیم. میترسی. بی آنکه حرف بزنی میگویی: پوریا، دنیا نمی تواند اینقدر خوب باشد، نکند داریم رویا میبینیم؟
قبل از اینکه جواب بدهم، ثانیه ها تکان می خورند. مردم راه می روند. راننده ها بوق می زنند. پرنده ها پرواز می کنند. باران می گیرد. کافی مَن تکان می خورد تا مشتری ها را به داخل ببرد. من نشسته ام. روی همان میز رویا. بدون تو. تنهای تنهای. دست های یخ زده ام را گذاشتم روی میز. دارم خیس می شوم و کابوس بدون تو را زندگی می کنم.
