این روزا اکثراً موقع صحبت کردن و نوشتن، مدام اطلاعاتی توی ذهنم میاد که از کتاب ها خواندم. بنابراین همیشه از آن ها نقل و قول میکنم و در همین حین افرادی که یا اصولاً زیاد اهل کتاب خواندن نیستن یا مدعی هستن بیشتر از من خواندن، من را متهم به این می کنند که تو فکر میکنی از همه آگاه تری و تو میفهمی و هیچکس دیگر نمی فهمد!این اتهام از سمت اعضای نزدیک خانواده تا حتی افرادی که برای اولین بار در اینستاگرام با آن ها بحث میکنم و مدام در نوشته هایم نام کتاب ها را می نویسم به من در خلال بحث های گوناگون زده شده است.
به نظر می رسد کتاب از بین تمام رسانه های دیگر بیشترین شانس را برای نشستن در ذهن دارد. فرصت تمرکز و توجه کافی باعث می شود که قسمت های بیشتری از آن در ذهن شما بماند تا بتوانید در آینده از آن استفاده کنید. کاری که فضای مجازی شاید در تحقق آن از همه رسانه های دیگر عاجز تر است.
به هر حال کتاب در ایجاد آگاهی نقش موثری را ایفا می کند. کتاب می تواند با توجه به افکار نویسنده مخرب یا مفید باشد که البته می شود به گمان من در همان تاثیر مخرب آن نشانه هایی از فایده دید. چراکه قاعدتاً بسیاری از استدلال ها در مواجهه اول ممکن است منطقی به نظر بیایند حال اینکه در آینده و با علم و دانشی فزون تر اینطور نباشند. مثال مشخص آن فلسفه است که تقریباً هر فیلسوفی در عصر خود با بهترین استدلال همه ذهن ها را معطوف به درستی حرف خود می کرد و این توجه ممکن بود سال های سال باقی بماند تا فیلسوف بعدی با استدلال بهتر و در تضاد با آن استدلال از راه برسد.
اما آن هایی که کتاب می خوانند، احتمالاً تائید کنند که آگاه شدن دو وجه دارد. لذت و رنج. لذت از آن جهت که احساس می کنی در این جهان پهناور چیزی را کشف کردی. اما کشف کردن همانا و میل به اینکه دوان دوان در دنیا بگردی و بگویی من کشف کردم، من کشف کردم همانا! در اینجا چون اساس آدم ها بر تغییر نکردن است، مواجهه مردم کشوری هم که سرانه مطالعاتی پایینی دارد، بر جدی نگرفتن کشف شماست و اینجاست که رنج کشیدن شروع می شود.
باید چه کنیم؟ ابتدا چشم هایمان را ببندیم و به جهان پهناور پیرامون خودمان فکر کنیم. به آسمان و زمین و دانشی که هنوز در طبیعت پنهان است و هر روز کشف می شود. سپس سعی کنیم به فعالیت خودمان در اشاعه آگاهی بکوشیم اما بدون توقع جدی گرفته شدن. با تحمل اتهام ها. بگیم و رد بشیم. انگار برایمان مهم نیست که آدم ها گوش کنند.و در پایان، همیشه این دیالوگ محشر سریال تاریکی را هم به خودمان گوشزد کنیم:
آنچه می دانیم قطره است و آنچه نمی دانیم اقیانوس!
