پسران دو دسته بودند. پدران هم و مادران هم. هر دسته ای هویتش را در وجود دسته ای دیگر می یافت. دشمن بودند باهم. پسران پشت سنگر صف آرایی کردند. کلاشینکف ها پر شدند و بعد آماده هدف و پدران شیپور جنگ زدند و یکی گفت شلیک و شیطان آنجا بود وقتی صدای گلوله ها بلند شد. خاکِ خون آلود به هوا آمده بود و دو طرف با تنفس بوی خون مست شده بودند. پسری بر خاک می افتاد و فغان از سمتی بلند می شد و غریو فرح از سمت دیگر. جنگ طول کشید. چندی بعد هر پسری که بر خاک می افتاد، فقط صدای فغان و ناله از دو طرف بلند می شد. مردان متعجب شدند. صدا، صدای زاری زنان بود. پدری آمد سوی زنان و صدایش در بیابان پیچید:
آهای ضعیفه ها... چرا برای به خاک افتادن پسران دشمنانتان زاری می کنید؟!
و از مادری نوایی زنانه و جان گداز بلند شد :
آه از دل مادرش... و بعد دیگری تکرار کرد : آه از دل مادرش... و صدا تکرار می شد: آه از دل مادرش...
پدران صدای مادران را شنیدند و صدای مادران میان پدران تکثیر شد. باز پسری بر خاک افتاد. سرفه کرد. خون از دهانش بر صورت خاک پاشید. بی اختیار پدری شیپور جنگ را بر خاک انداخت و فغان کرد:
آه از دل پدرش... و دیگری تکرار کرد: آه از دل پدرش... و صدا تکرار می شد: آه از دل پدرش....
پدران و مادران زاری می کردند. فریاد می زدند. پسری از شلیک دست کشید و بعد از آن پسری دیگر. تا آن هنگام که دیگر پسری شلیک نکرد. زمین سرخ شده بود. دسته ها بی اعتبار شده بودند و یک هویت داشتند. انسان بودند همه و شیطان با عصبانیت خون های باقی مانده روی زمین را می مکید...

پ.ن: سهراب کشی آقای بیضایی اقتباسی است تفسیری از داستان رویارویی رستم و سهراب در شاهنامه که من هنوز فرصت خواندن آن را پیدا نکردم. اما با توجه به قسمتی که استادمان ( محمد حسین ناصربخت) از شخصیت توس و اولین مواجه او با بدن بی جان سهراب در اقتباس آقای بیضایی نقل کردند و همچنین مویه تهمینه در انتهای اثر و با الهام از یکی از داستان های کوتاه قبلی خودم، این داستانک را نوشتم...