ویرگول
ورودثبت نام
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زادهخودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

آه از دلِ...

پسران دو دسته بودند. پدران هم و مادران هم. هر دسته ای هویتش را در وجود دسته ای دیگر می یافت. دشمن بودند باهم. پسران پشت سنگر صف آرایی کردند. کلاشینکف ها پر شدند و بعد آماده هدف و پدران شیپور جنگ زدند و یکی گفت شلیک و شیطان آنجا بود وقتی صدای گلوله ها بلند شد. خاکِ خون آلود به هوا آمده بود و دو طرف با تنفس بوی خون مست شده بودند. پسری بر خاک می افتاد و فغان از سمتی بلند می شد و غریو فرح از سمت دیگر. جنگ طول کشید. چندی بعد هر پسری که بر خاک می افتاد، فقط صدای فغان و ناله از دو طرف بلند می شد. مردان متعجب شدند. صدا، صدای زاری زنان بود. پدری آمد سوی زنان و صدایش در بیابان پیچید:

آهای ضعیفه ها... چرا برای به خاک افتادن پسران دشمنانتان زاری می کنید؟!

و از مادری نوایی زنانه و جان گداز بلند شد :

آه از دل مادرش... و بعد دیگری تکرار کرد : آه از دل مادرش... و صدا تکرار می شد: آه از دل مادرش...

پدران صدای مادران را شنیدند و صدای مادران میان پدران تکثیر شد. باز پسری بر خاک افتاد. سرفه کرد. خون از دهانش بر صورت خاک پاشید. بی اختیار پدری شیپور جنگ را بر خاک انداخت و فغان کرد:

آه از دل پدرش... و دیگری تکرار کرد: آه از دل پدرش... و صدا تکرار می شد: آه از دل پدرش....

پدران و مادران زاری می کردند. فریاد می زدند. پسری از شلیک دست کشید و بعد از آن پسری دیگر. تا آن هنگام که دیگر پسری شلیک نکرد. زمین سرخ شده بود. دسته ها بی اعتبار شده بودند و یک هویت داشتند. انسان بودند همه و شیطان با عصبانیت خون های باقی مانده روی زمین را می مکید...



پ.ن: سهراب کشی آقای بیضایی اقتباسی است تفسیری از داستان رویارویی رستم و سهراب در شاهنامه که من هنوز فرصت خواندن آن را پیدا نکردم. اما با توجه به قسمتی که استادمان ( محمد حسین ناصربخت) از شخصیت توس و اولین مواجه او با بدن بی جان سهراب در اقتباس آقای بیضایی نقل کردند و همچنین مویه تهمینه در انتهای اثر و با الهام از یکی از داستان های کوتاه قبلی خودم، این داستانک را نوشتم...

داستانجنگداستانکمینیمالشاهنامه
۵
۴
پوریا رستم زاده
پوریا رستم زاده
خودمان به خودمان میگوییم آقای نویسنده. چون هیچ اعتباری جز همین قلممان که صدایش در رفته و برخی میگویند خوب است، نداریم. پس چی شد؟ آ باریک الله، آقای نویسنده. باقی بقایت، جانم فدایت.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید