وقتی اومدم بنویسم، خودم تعجب کردم! به خودم گفتم بازم می خوای از عشق بنویسی؟؟؟!
تو که میگی با این واژه نسبتی نداری! برات غریبه! نمیشناسیش! پس چی شده؟!!!
آخه این روز و شبا یه سه ساله ای منو مجنون کرده...انگار اومد بهم بگه که عشق زمینی،فقط عشق مادر به فرزند نیست، عشق دختر به بابا هم هست...و امان از این انیس و مونس...از این عاشق و معشوق...
چی گذشت به دل کوچیک دریاییت رقیه جانم...چقدر دلتنگ بودی...
فدای دل مهربونت، عزیز دل عمو جانت...چه خوب شد که نبود و گریه هاتو ندید...
البته کسی که عمویی مثل عباس داشته باشه به همین قشنگی وفادای رو ادا میکنه.
ولی خودمونیم باباجونت میدونست دل کوچکت بی تابه و تحملش تاب شده...رفتی پیش بابا جون و آروم شدی، اما نگفتی به دل عمه جانت چی میگذره؟؟؟
البته که میدونستی او زینبه و دست ولایی بر سینه اش نشسته و دلشو وسیع تر از آسمون کرده!
دردانه بابا نگاهی از سر لطف به ما بنما...به ما که اسیریم...
انگار شما به پدر گفتین که:
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی...
