هو الاول و الاخر
معمولا شنیده ام که حرکت کن، پیش برو، تلاش کن و و و ...
امروز به این رسیدم که گاهی باید ایستاد!
ایستادن هم به میزان رفتن نه تنها خوب، بلکه ضروری است، در این توقف هاست که می توانی مسیر آمده را بازنگری کنی و تجربیاتش را بگیری و البته مسیر پیش رو را هم بینی و نقشه اش را بکشی.
گاهی در این سکون هاست که بار اضافه ای را که با خود حمل می کنی را می بینی، بندهای اضافه را تشخیص می دهی و از دست و پایت باز می کنی. و یا منابع انرژی را که کمک مسیرت باشند را شناسایی می کنی و بهره می بری.
اکثرا از با هم بودن و کنار هم بودن و وصال شنیده ایم! در حالی که دوری و جدا شدن و تنهایی هم به همان جذابیت وصل است. فارغ از اینکه دوری باعث می شود که قدر با هم بودنمان را بیشتر بدانیم، بعضی اوقات این جدا شدن ها و حتی انزوا ها ضرورت است. انگار که آن زمان و برای آن فرد، تنها راه پیش رفتن و رشد،توقف است و انفصال.
همه از تاریکی گریزانند، در حالی که در تاریکی هاست که ما به دنبال نور می گردیم و منبعی که از آن نور دریافت کنیم و بتابد و روشن شود و ببینیم. دیده ام و شنیده ام از افرادی که فراتر رفته اند و تلاش کرده اند تا خود منبع نور و روشنایی گردند که هم اطراف خود را روشن کنند و هم چراغی در مسیر دیگری باشند و در این مسیر گوهر درون خود را یافته اند و این راز را درک کرده اند که چراغ دل از منبعی جاودان نور میگیرد و وظیفه تو مراقبت از اتصال دلت با آن منبع است که همیشه روشن بماند.
مبینی! سکوت و انزوا و تاریکی هم زیبا و جذابند، چرا که این عالم دنیای تضادهاست. و آفریننده همه آنها یکیست و او جز زیبایی نمی آفریند.
الهی! یاریم کن در هر لحظه از زندگیم قدرت و توان تشخیص درست مسیرم را داشته باشم و آنجا که توقف لازم است، به دنبال سرعت نباشم و آنجا که باید روشنایی، چراغ راهم باشد به تاریکی خو نگیرم و ترس از تنهایی مرا در جمعی که از جنس من نیست، میخکوب نکند.
بارالها! در مسیر خودت هدایتم کن، آنگونه که بندهای اضافی وجودم را تشخیص دهم و توان جدایی و رهایی از آنها را به من عنایت کن و در یک کلام کندن را به من بیاموز، چه از جسم، چه از ذهن و چه از دل.
یا حق
