ویرگول
ورودثبت نام
poorhassan.m
poorhassan.m
poorhassan.m
poorhassan.m
خواندن ۶ دقیقه·۷ سال پیش

ابهام و سرگردانی

باید رفت یا توقف کرد و مسیر درست را تشخیص داد؟
باید رفت یا توقف کرد و مسیر درست را تشخیص داد؟


خیلی اوقات پیش می اومد که موقع تصمیم مردد می موندم، تشخیص انتخاب درست برام سخت بود! کلی با خودم بالا و پایین و تجزیه تحلیل می کردم و گاهی از دیگران سوال می کردم و مشورت می گرفتم تا بالاخره به یه نتیجه می رسیدم و در اون شرایط با دانسته ها و شرایط خودم، انتخابی رو می کردم که به نظرم مطلوب تر بود و کمتر پیش می اومد که بعدش پشیمون بشم.

اما اینبار فرق می کرد! مدتها بود که فکرم مشغول جریانی بود که نمی تونستم تصمیم بگیرم، تشخیص درست و غلط برام سخت شده بود و شاید دو طرف انتخاب برام اهمیتش به یک میزان بود! برهه سختی بود... هر لحظه که فکرم از مسایل روزانه فارغ می شد، مشغول همین جریان می شد و دقیقه ها و ساعت ها منو با خودش می برد... کلافه شده بودم، حالم خوب نبود، چرا اینقدر تشخیص سخت شده بود، مدتها با خودم درگیر بودم، یه جایی متوجه شدم که انگار دو بعد متضاد تو وجودم هستند که با هم در تضادند و هر کدوم دنبال یک طرف از این جریانن!!! این دوگانگی از کجا می اومد؟!!! برام غریب بود، معمولا حساب خوب و بد بود، سود و زیان بود، منفعت خودم و دیگران بود، و بلاخره عقل و منطق و حساب و کتاب و نظر بقیه منو به نتیجه می رسوند. اما اینبار! نقل این حرف ها نبود! ترس و تردید و ابهام و دودلی و اشتیاق و دل و احساس و عقل و منطق و ....همه چی تو وجودم بهم ریخته بود و نمی تونستم بهش نظم بدم، الان که از دور بهش نگاه می کنم، احساس می کنم جریان همون عقل و دلی بود که روبروی هم بودند و کار برای من سخت شده بود، برای من همیشه منطق و استدلال کافی بود و تکلیف رو روشن می کرد، اما ایندفعه احساسی به مقابله برخواسته بود که برام غریب و نا آشنا بود و انگار با متفاوت بودنش قدرت می گرفت و پیش می رفت! گاهی با تمام قوا سعی می کردم که نادیده بگیرم و غلبه می کردم، اما همین که به تصمیم نهایی می رسید... انگار پای عقل و منطقم در مقابلش تاب نمی آورد!!! در اون برهه از عمرم طولانی ترین زمان باتکلیفی رو گذروندم و کلافه بودم، خسته شده بودم، مشاوره و مشورت هم منو به نتبجه نرسوند! خیلی سخت میگذشت، به این نتیجه رسیدم که: ابهام و سرگردونی یکی از بدترین شرایطه و امتحانی بسیار سخت و جانگداز... واقعا احساس می کردم دارم میسوزم و نمی دونستم چکار کنم...!

تنها راهی که به نظرم می اومد درخونه خدا رفتن و بسط نشستن و التماس کردن بود... بخشی از همه دعاهام این شده بود که "خدایا خودت راه درست رو بهم نشون بده و دستمو بگیر" بلاخره بعد از مدتی دعا و تفکر و مشورت که بعضی هاش رو نشونه ای از طرف خدا می دونستم، تصمیم درست رو تشخیص دادم.

اما انگار این شروع یه غوغای دیگه تو دلم بود! چی شد؟! نمیدونم؟! نمی فهمیدم؟! یعنی چی؟! حالا که دیگه می دونستم راه درست کدومه...! پس چرا نمی رفتم؟!

یه درد بزرگتر اومد سراغم!!! خیلی بزرگتر از درد ابهام و سرگردونی!

و اون این بود که حالا می دونستم انتخاب درست کدومه، اما قادر به انجامش نبودم!!! و این برام خیلی خیلی دردناک تر و عذاب آور تر از قبل بود. به جرات می تونم بگم هیچ وقت چنین چیزی رو تجربه نکرده بودم، راه خیلی سختی بود! مسیر درست در توان من نبود و چه دردی از این بالاتر که بدونی راه کدومه، اما به هر دلیلی نتونی بری و مانع درونی داشته باشی. انگار خدا یه امتحان سخت تر داشت ازم می گرفت، و متاسفانه خودم اینو خواسته بودم و انتخاب کرده بودم.

مدتها تو مسیر این تصمیم بودم و هم راه درست رو شروع کردم و هم غلط رو رفتم و در هر طرف می سوختم و آرامشی نداشتم. برای من رفت و برگشت زیادی داشت...گاهی احساس می کردم، بند بند وجودم درد می کشن، دوران سختی بود و سالها منو بهم ریخت و گویی شخصیتم رو کوبید و باید بنایی نو از خودم می ساختم. با اون همه زخم و انرژی که ازم گرفته بود، چطور باید دوباره از اول شروع می کردم. بعضی روزها مثل آدمی که طوفان همه زندگیش رو در هم کوبیده و به آوار زندیگش نگاه می کنه بودم، به خودم و تکه های وجودم نگاه می کردم و یاد روزهایی می افتادم که نالان از درد ابهام بودم و در خونه خدا در می زدم و فکر می کردم که ابهام و سرگردونی بزرگترین درد انسانه! و چه اشتباه بزرگی!!!

و امروز به جرات و با اطمینان می گم که برای رهایی از ابهام های زندگی خیلی نباید اصرار کرد! چرا که در این صورت هر انتخابی داشته باشی، حتما به نظرت درسته و دلیلی براش داری، حتی اگه غلط باشه خرده ای بر تو نمی گیرن و مواخذه ای نیست،نه از درون و نه از بیرون. ولی نکنه اصرار به فهمیدن راه درست کنم و اون راه در توان من نباشه و خدایی نکرده با علم، راه غلط رو برم که وای از اون روز ...که درد ضعف خودم و دادگاه محاکمه خودم برای خودم سخت ترین حکم رو صادر می کنه.

الهی مرا آن ده، که آن به
الهی مرا آن ده، که آن به


الهی! یاریم کن تا آنچه خارج از توانم هست را نخواهم.

الهی! اشتیاق مرا به آنچه باعث نزدیکی من به تو می شود را در وجودم افزون کن.

الهی! مرا برای همه اشتباهاتم، خواسته و ناخواسته ببخش که تو غفار و رحمان و رحیمی.

الهی! از من بگیر هر آنچه تو را از من می گیرد.

الهی! ظرفیت وجودمان را وسعت روز افزون ببخش.

ابهامسرگردانیانتخاب درستدوراهی
۲
۰
poorhassan.m
poorhassan.m
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید