...عزیزم!
روشنایی دلم و قوت حیاتم!
پانزده روز است که روشنایی چهره چون ماه تو بر دیدگانم نتابیده و لبهایم گونههای گلگلون تو را نبوسیده و دستهایم تو نوازشگر دستهایت نبوده است.
قربان آن لبخندت در آخرین عکسی که برایم فرستادی بروم!
نور دیدگانم!
دلم شبیه یک کاغذ سفید سفید، برایت مچاله شده و دهلیزهای قلبم به فشار درامده و روحم به تکاپو افتاده است.
وجودم هیچچیز و مطلقا هیچ چیز غیر از تو را تمنا نمیکند و جستجوگر هیج التیامی جز حضور تو نیست.
عزیزدلم حرفها قادر به سرازیز شدن از ذهنم نیستند چرا که ندیدن تو آنها را نیز بی رمق ساخته است.
و اینجا...
و اینجا همه چیز، حضور تو را میطلبد عزیز من.
همه چیز تو را میخواهد
تو را میخواند
تو را صدا میزند...