
دوست هنرمندی داشتم که دومین جملهای که بهم گفت این بود: "من سندرم ک.. بیقرار دارم." لازم هست بگم که دوستی ما به یک ماه هم نکشید؟
بیشتر دوستها و اطرافیانم یا ازدواج کردهاند یا در رابطههای طولانی مدت قرار دارند. روابط و رفت و آآآمدهای مشخصی با یک سری آدمهای مشخص دارند، به صورت منظم به نقاط مشخصی سفر میکنند و هر دو سه سال یک بار خونههاشون رو رنگ میکنند، اما من؟ خلاصه بخوام بگم اینجوری میشه: من واقعن از سفر به یک شهر برای دو بار متنفرم.
حتی در دورهای از زندگیم متوجه شدم که خواسته یا ناخواسته رابطهام با دوستان چندین و چند ساله قطع شده، همدیگه رو نمیبینم و از هم خبری نمیگیریم. وقتی از چند سال حرف میزنم حداقل از ده سال حرف میزنم.
همکارم میتونه از صبح تا ساعت 2 بشینه روی صندلیش، بعد پاشه بره نهار بخوره و برگرده و دوباره تا ساعت شش بشینه روی صندلیش. من؟ هدفون توی گوشم بود و آهنگی که گوش میکردم ریتمش تند شد. از اتاق بغل هراسون اومدن بیرون که چی شده، زلزله اومده؟ نه، پای من با ریتم آهنگ داشت کوبیده میشد به زمین. اینکه هر بیست دقیقه یکبار باید بلند شم و خودم رو کش و قوس بدم و چند دقیقه راه برم به کنار.
آدم تا یک جایی متوجه مشکلات خودش نمیشه، البته اگه اون آدم منصف و واقعگرا باشه. از یک جایی به بعد وقتی میبینی همه اطرافیانت، حداقل بیشترشون به کار و رابطه و وضعیت ثابت علاقه دارند پس مشکل از تو هست. حتی اگه با اسکارلت جوهانسون در رابطه باشی، توی گوگل کار کنی و خونهات توی دامنههای آلپ در سوئیس باشه هم میگی ای بابا، این بود زندگی؟؟
میخوام به اون دوست هنرمندم پیام بدم و بگم که گویا من هم سندرم مشابهی دارم. گویا نمیتونم عادی و منظم بودن چیزها رو تحمل کنم. چند روز پیش مقالهای میخوندم راجع به آنتروپی. میخوام بهش بگم که بیا بجای استفاده از اون عبارت که مجبوریم از سه نقطه توش استفاده کنیم بگیم که آنتروپی ما بالاست، علاقه به بینظمی داریم.