
من در خانوادهای ترسو به دنیا اومدم. بابام در طول انقلاب و جنگ حتی یک روز هم از خونه بیرون نرفت و هیچ سابقه جبههای نداره، در عوض با دوستهاش میرفتن توی مزرعه گندم، روی برجکهایی که ساخته بودن عرق میخوردن و به گرازها شلیک میکردن. بعد گرازها رو کباب میکردن و بیشتر عرق میخوردن و برای همدیگه لاف میزدن که صبر کردن تا گراز حسابی به برجک نزدیک بشه بعد بهش شلیک کنن.
مادرم علاوه بر ترسهای معمولی که همه زنهای دهه سی داشتن، ترس دائمِ از دست دادن بچههاش رو هم داره. یکسره تصور میکنه ما در حال تصادف کردن و مُردنیم. حداقل خالههام همچین ترسی رو ندارن.
من از ترکیب این دو شجاعدل متولد شدم و خوب، چه انتظاری از من دارین؟ در بچگیهام چیزی نبود که ازش نترسم. یک بار به معنای واقعی کلمه از سایه خودم هم ترسیدم و غروب یک روز پاییزی با دیدنِ تکون خوردنش روی دیوار جیغ زدم و دویدم سمت مادرم.
ولی از یک جایی به بعد نفهمیدم چه اتفاقی برام افتاد که دیگه نترسیدم، نه چیزهای واقعی و نه فیلمهای ترسناک و نه حتی چندین باری که تصویر تیراندازی و مرگِ واقعی و ویدیوهایی از داعش و طالبان رو دیدم. هیچ چیزی برام ترسناک نبود.
چندین بار شده که با دوستام نشستیم و همه از تجربههاشون از اتفاقات ترسناک گفتن و بصورت اغراق شدهای بنظرم میرسید که دارن راست میگن و واقعن بخاطر چیزهای بیمعنی ترسیدن، پس چرا من از هیچ چیزی نمیترسم؟
دیروز توی دفتر نشسته بودیم که بهناز گفت دیشب خواب دیده یکی از دندونهاش افتاده. گفت خیلی ترسیده و قیافهاش رفت توی هم و آقای قناتی گفت صدقه بده و بهناز گفتم دادم ولی خیلی ترسیدم. داشتم به بهناز میخندیدم و مسخرهاش میکردم که یکدفعه خوابی که دیشب دیدم یادم اومد، مثل نور یک صاعقه یکدفعه جلوی چشمام درخشید و کامل و دقیق به یادش آوردم.
پیر شده بودم، توی یک حیاط بزرگِ خزون زده روی یک تاب که لولاهاش صدا میداد نشسته بودم. خشکی و سرما رو توی استخونهام حس میکردم و پیر شدن رو توی چشمها و گوشهام که هیچ کدومشون درست کار نمیکرد. همه چیزِ اون حیاط بشدت پاییزی و من بشدت پیر بودم. یک تلوزیون بزرگ روبهروی تاب بود، من تنها و این ترسناکترین قسمت خوابم بود. تنها و پیر روبهروی یک تلوزیون بزرگ خاموش نشستهام.
صبح که از خواب بیدار شدم برای لحظهای خواب رو به یاد آوردم ولی فوری فراموشش کردم. الان که دوباره و با جزئیات به یاد آوردمش، موهای بدنم سیخ شد. من هم خوابم رو بقیه تعریف کردم و بهناز گفت معلومه دیگه، پیر میشی و بازم تنهایی ولی من دندونم افتاد.
بهناز خوشگل و سفید و همیشه شاد و خوشحال است و در دفتر ما چیزی که هیچ کس تحملش نمیکنه اینه که اون ناراحت و غمگین باشه.
میشینم روی صندلیم و به خوابم فکر میکنم. تنهایی ترسناکه و آدمها هم ولی اون تنهایی توی اون باغ پاییزی دیگه زیادی ترسناک بود.
لیلا میگه عصری میآید بریم سینما؟ بهناز بهم میگه بیا بریم دیگه.
نمیرم، میخوام برم خونه و بشینم به تنهاییم فکر کنم.