
سالها پیش بود. دورهای که دانشجوی لیسانس بودم، روی سرم موهای بیشتری بود و امیدم به زندگی و اوضاع و بهتر شدنش، بیشتر. نمایشنامهای نوشته بودم و قرار بود برای جشنواره تیاتر دانشجویی اجرا بریم. نمایشنامهای که تا امروز هم اجرا نرفته.
بازیگر مرد کم داشتیم، یعنی بازیگر اصلی مرد رو نداشتم. درواقع موقع شروع کار، بازیگر اول مرد رو داشتم ولی یک کمی که کار جلو رفت بازیگر اول مَردم رفت به بازیگر اول زَنم گفت که ازت خوشم میاد و بیا بریم بیرون. بازیگر اول زنم هم اومد شاکی شد و مجبور شدم به بازیگر اول مردم بگم دیگه نیاد. حالا گیر کرده بودم توی وضعیت بدی که بدون بازیگر اصلی باید کار رو میبردم جلو. تعدادی از موهای سرم شروع کردن به ریختن و امیدم به زندگی و اوضاع و بهتر شدنش کم شد.
یکی از دوستهام شماره یک نفر رو بهم داد. گفت این توی دانشکده هنرهای زیبا تیاتر میخونه و یکی از دوستاش بهش معرفیش کرده و باهاش حرف بزن شاید به دردت خورد. ازش پرسیدم چند سالشه، قیافهاش چطوریه، به درد نقشی که نوشتم، یک مرد میانسال که کمکم داره شکم میاره و میخواد از زنش طلاق بگیره میخوره؟ گفت نمیدونم، حالا خودت برو ببینش که چطوریه، من ندیدمش.
بهش زنگ زدم و قراری توی خیابون گذاشتیم که ببینمش و متن نمایشنامه رو بهش بدم. صداش به نظر آدم پخته و خوبی میومد. اون موقع هنوز پیامرسانها وجود نداشتن که برم عکس پروفایلش رو ببینم و بفهمم چه شکل و هیکلی هست. با امیدواری رفتم سر قرار.
ربع ساعتی زودتر رسیده بودم. وایسادم کنار بانک ملی، همونجایی که قرار گذاشته بودیم و منتظر شدم. آدمها میومدن و میرفتن و من منتظر بودم.
به قیافه آدمها نگاه میکردم. چقدر بازیگرهای خوبی اون بین بود، حداقل از نظر قیافه و ظاهر و هیکل که دقیقن همونهایی بودن که من میخواستم. دیدم شخصیتم میتونه مقداری از موهاش سفید باشه، لبه پیرهنش کمی کثیف باشه، همیشه یک بطری آب دستش باشه و کلی جزئیات دیگه. آدمهای واقعی بهم الهام میدادن و چقدر خوشحال میشدم اگه یکی از اونها میومد جلو و میگفت سلام آقای فلانی، من فلانی هستم.
ده دقیقه هم بیشتر از زمان قرارمون منتظر موندم تا بازیگر نقش اولم رسید. تقریبن پسربچهای بود که هنوز ریشهاش هم درست درنیومده بود، لاغر و قد کوتاه بود، موهاش پُرپشت و مشکی بود، کفش کتونی سیاه پوشیده بود و پر از هیجان و انرژی بود. دقیقن نقطه مقابل شخصیتی که من نوشته بودم.
روزهای بعدش بهم زنگ زد و گفت که حس میکنه از نظر ظاهری برای همچین شخصیتی مناسب نیست و آرزوی موفقیت برام کرد. من هم ازش تشکر کردم و براش آرزوی موفقیت کردم.
از اون اتفاق سالها گذشته و من توی شرایط مشابه اون زیاد قرار گرفتم. منتظر دخترهایی بودم که قرار بود برای اولین بار همو ببینیم و هر دختری که رد میشد با خودم فکر میکردم که کاش این باشه یا خدا کنه این نباشه. عکسها با واقعیت خیلی مطابقت ندارن و به راحتی میتونند آدم رو به اشتباه بندازند.
این قضیه فقط به آدمها هم ختم نشد، برای موقعیتها، کارها، حرفها و خیلی چیزهای دیگه هم توی زندگیم همچین وضعیتی پیش اومد. منتظر موقعیت و کار و حرفهایی بودم و قبل از مشخص شدنشون به موقعیتها و کارها و حرفهای دیگهای که اطرافم میشنیدم گوش میکردم. کاش میشد یکی از اونها رو انتخاب کنم و یکی از اونها مال من بود.
نمیخوام خیلی قدرنشناس و غرغرو به نظر بیام ولی گویا همیشه انتظار ما با اون چیزی که واقعن قراره برامون پیش بیاد متفاوته، حداقل برای من که اینطوری بود.