زمستونها هر روز که هوا آلوده میشه به تغییر کار و سبک زندگیم فکر میکنم. تابستونها هر روز که هوا گرم و تحمل ناپذیر میشه هم همینطور. اخلاقیات و تصمیمات من به شدت تحت تاثیر آب و هوا و سمتِ وزشِ بادها و ابرهای بارانزا و نور مستقیم خورشید هست.
برای من که کارم تولید محتواست شاید چندان سخت نباشه که بخوام به کوچگردی دیجیتالی یا همون دیجیتال نومد فکر کنم. با داشتن اینترنت، هر جایی که باشم میتونم کارم رو انجام و تحویل بدم. احتیاجی به دیدن و جلسه گذاشتن و حضور در دفتر نیست ولی نمیدونم چرا نمیتونم این سبک زندگی رو برای خودم اجرایی کنم.
از یک طرف ترس دارم، حقیقتش به زندگی کارمندی خو کردم و نمیدونم اول ماه رو بدون انتظار واریز حقوق چطوری بگذرونم. از طرف دیگه شک دارم که بتونم دورکاری گیر بیارم، انگار همه شرکتها به این نتیجه رسیدن که بهتره یک سیستم یک گوشهای بگذارن و یک تولید کننده محتوا رو بشونند پشت میزش. هر آگهی استخدامی رو که نگاه میکنم میبینم که نیروی ثابت میخوان.
یکی دو جایی هم که دور کاری بهم میدن اونقدر بدون نظم و گاه هست و گاه نیست طوره که هیچ امیدی بهشون ندارم که با اعتماد به اونها به کوچگردی دیجیتال بپردازم.
با چند نفر از دوستام که حرف میزنم بهم میگن رها کن برو رئیس. از نظر اونها من آدمی هستم که میتونم رها کنم و برم ولی خودم اینجوری فکر نمیکنم. شبها وقتی خسته و بیبرنامه به خونه برمیگردم با خودم میگم خوب، امروز هم نرفتی دنبال زندگی که بنظرت جذابتره، فردا رو چیکار میخوای بکنی؟
فردا هم گویا با همون برنامه دیروز سر وقت زندگیم میرم. هر روز که میگذره رها کردن و رفتن سختتر و سختتر میشه و اینجوری که دارم آینده رو میبینم گویا باید برای همیشه توی همین وضعیت بمونم.
یکی از امیدواریهام گوگن هست، زندگی و تصمیمی که اون گرفت. وقتی که توی سی و پنج سالگی زن و فرزند و زندگی و کار موفقش توی بورس رو رها کرد و رفت نقاش تمام وقت شد. برای اینکه بیشتر شبیه اون بشم یک سالی هست که توی بورس هم ثبت نام کردم.
از دور و بریهام فقط یکی هست که با این شیوه داره زندگی میکنه، شرح زندگیش رو هم مدام توی اینستاگرام مینویسه و عکسهای شاد و رنگی از جاهایی که بوده میگذاره. از اونجایی که کار خودم محتوا و بازاریابی محتوا هست مشکوکم به حرفها و عکسهایی که میگذاره. شاید قسمت زیادی از اونها مارکتینگ هست و فقط داره میگه خوشحال و موفقم تا بهتر و بیشتر بتونه کار بگیره و روزگار بگذرونه. به هر حال توی این روزها هیچ چیز به اندازه تصویر خوشحالی و موفقیت خریدار نداره و ما دوست داریم توی نور آبی گوشیهای هوشمندمون این آدمهای خوشحال و موفق رو لایک کنیم و بهشون غبطه بخوریم.
اما بالاخره من هم باید تصمیمی بگیرم. یا باید انقدر جرات و توانایی توی خودم جمع کنم که برم دنبال زندگی دلخواهم یا اینکه دست از تصور و تخیل بردارم و با همین شهر کثیف و آلوده که بارون توش کم میاد و بجای باد نسیمهایی از دوده و ذرات معلق و دیاکسیدکربن توش میوزه کنار بیام.