
ترس همگانی از قطع شدن اینترنت ما رو گرفته و داریم دنیای تاریکی رو تصور میکنیم که ارتباطاتمون توش به شدت کنترل شده و محدود خواهد شد. همین یک ماه پیش بود که داشتم سخنرانی میکردم که دیگه فیلمها رو آرشیو نمیکنم چون هر وقت که بخوام میتونم هر فیلمی رو که بخوام دانلود کنم. اول سایتهای دانلود فیلم رو بستن و بعد هم اینترنت قطع شد. دیشب نشسته بودم و ته مانده سه تا هاردم رو با هم جمع میزدم که چقدر فضا دارم و چند تا فیلم رو میتونم نجات بدم.
در اون یک هفته سیاه گوشی من خیلی به صدا در نیومد. من خیلی از آدمها رو فقط در تلگرام داشتم و هیچوقت شمارهای ازشون نگرفته بودم. فقط شرکتها و استارتآپها بودن که بهم پیامک میدادن که هنوز در حال کار کردن هستن و میتونم ازشون خدمات بگیرم. وقتی که نمیتونم با دوستهام هماهنگ کنم که بریم سفر، غذا سفارش بدیم و اینکه اصلن خونه هستن یا نه که برای رفتن پیششون تاکسی بگیرم، دیگه چه اهمیتی داره که این شرکتها همچنان به من خدمات میدن یا نه؟
من هیچ ایدهای ندارم که بدتر از قطعی اینترنت چه بلایی میتونه سر ما بیاد. ما هیچ چیزی رو شبیه اون تجربه نکرده بودیم، انقدر بزرگ و وحشتناک بود که گران شدن بنزین رو فراموش کرده بودم. برای آدمهای هم نسل من که جنگ رو ندیدیم، این قطعی درواقع همون جنگ بود. شب خوابیدیم و صبح که بیدار شدیم با دنیایی روبهرو شدیم که رابطه و نسبت باهاش رو متوجه نمیشدیم. الان باید چکار کنیم؟ راه فرار و پیروز شدن در همچین وضعیتی چی هست؟ اول هر ماه که اینترنت میخرم اشتراک وی پی انم رو هم میگیرم، از اول ماه آینده چه چیزی به هزینههام قراره اضافه بشه؟ اصلن این بار راه فراری برای داشتن اینترنت خواهیم داشت یا نه؟
توی رمان صداهایی از چرنوبیل یکی از شخصیتها که حمله آلمانیها و جنگ جهانی دوم رو به یاد میآورد میگفت: (نقل به مضمون) "اون موقع دشمن ما جلوی چشممون بود، میدونستیم که باید با اون سربازها و ارتش بجنگیم تا پیروز بشیم اما الان ما حتی دشمنمون، همین رادیو اکتیوی که توی فضا و اطرافمون هست رو نمیتونیم ببینیم و این جنگ نابرابری هست."
اون یک هفته من احساسی شبیه به اون آدمها داشتم، اینترنت قطع شده و راه دسترسی بهش وجود نداشت، جنگ نابرابری بود.