تازگیها یادآوری خاطرات گذشته غم زیادی توی دلم میریزد. شاید از عوارض بالا رفتن سن است. نه؟ مگر من
چند سال دارم؟ نمیدانم چه شده که اینهمه غمگینم. هر چیزی که من را به گذشته ربط بدهد باری عظیم و اندوهناک روی دوشم میگذارد. آیا از الانِ زندگی خودم ناراحتم؟ خودم اینطور فکر نمیکنم. حتی عکسها را هم نمیتوانم ببینم. شاید این آغاز یک دورهی طولانی اندوه باشد. نمیدانم.