دو سالی هست که کمابیش در توییتر فعالم و مطلب می‌نویسم. چند روز پیش تصمیم گرفتم وقتی تعداد توییت‌هام رسید به ده‌هزارتا، دیگه کفشام رو آویزون کنم و از دنیای توییتر خداحافظی کنم.
دلیل؟ دلیل خاصی نداره. همینجوری.
اون تیکه از فیلم فارست گامپ بود که شروع کرد به دویدن. و هی دوید و دوید. بعد ملت هم باهاش همراه شدن و پشت سرش می‌دویدن. یه جایی فارست گامپ واستاد. نگاهی به اطراف انداخت و به این نتیجه رسید که دویدن دیگه بسه.
خیلی وقتا پیش اومده که تصمیم‌های زندگیم رو همینجوری با الهام از فارست گامپ گرفتم. حتی قبل از اینکه فارست گامپ رو دیده باشم. حتی ممکنه فکر کنم فارست گامپ داشته ادای منو درمی‌آورده که البته بعید به نظر میاد.
خلاصه که اینجور.
تجربه بعدیم احتمالا وبلاگ‌نویسی باشه. البته هنوز تا توییت ده‌هزارم راه زیادی در پیشه. ولی فعلا دارم تو ذهنم نقشه‌شو می‌کشم. اینجا رو هم علی‌الحساب درست کردم تا ببینم بعدا چی پیش میاد. به مرور اگه حسش بود یه بک‌آپ از نوشته‌های جاهای دیگه، از جمله توییتر، رو به اینجا منتقل می‌کنم. اگر پروژه موفقیت‌آمیز بود که خب ادامه میدم دیگه.
