چندین سال پیش،قبل از این که تمام زندگیم به کنکور گره بخوره،یه جورایی خوره کتاب بودم.وقتی یه کتابو می گرفتم دستم دیگه نمی تونستم کنارش بذارم.وقتی یه مقاله می خوندم که توضیح می داد چطور به خودمون انگیزه بدیم که کتاب بخونیم، واقعا نمی فهمیدم چی می گن.مثل این بود که یکی بم گفته باشه واسه بستنی خوردن انگیزه نداره :/ عجیبه،نه؟
و حالا کنکور تموم شده.یه کتاب جدید تو قفسه کتابامه.یک ماهه که اونجاست.و من از صفحه اول جلوتر نرفتم. به وضعیتی دچار شدم که یه زمانی برام خنده دار بود.
چند هفته بعد از کنکور بود که فهمیدم تغییر کردم.منی که کلاس دوم،کتابای علمی کادو می گرفتم،عاشق تحقیق کردن بودم،منی که عاشق کتابا بودم،دیگه هیچ کدوم اینا سر ذوقم نمیورد.اولش وحشت کردم،فکر کردم دیگه خودم نیستم.بعد سعی کردم با خود جدیدم کنار بیام(که کار سختی بود.این خود جدید از هیچ کاری خوشش نمیومد) ولی بعد از چندین ماه با یه جرقه کوچیک همه چیز داره مثل قبل می شه.از خوندن درسای دانشگاه و گشتن دنبال معنی کلماتی که نمی دونم لذت می برم.حالا هم که دارم می نویسم.فکر کنم فردا دیگه باید کتابی که خریدم رو شروع کنم.
مشکل خودم رو فهمیدم.ذهنم بعد از کنکور خسته بود،خیلی خسته.به یه فرصتی واسه استراحت احتیاج داشت.ولی قضیه بستنی هنوز برام سواله.آیا کسایی که واسه خوردن بستنی انگیزه می خوان همه خستن یا فقط از مزه بستنی بدشون میاد؟
