می‌خواستم آرامش بگیرم. می‌خواستم سیاهی‌ها قدری روشنتر شوند. دستت را گرفتم و به خانه‌ی ذهن رساندمت. تو در ذهنم خانه‌ای مدام کردی. من اکنون دوستت دارم.
این خیال حقیقی‌ترین خیال ذهن من است. زیبایم بگو تو چگونه اینهمه هستی و نیستی و من چگونه حجم عظیم حقیقت و وهم تو را اینگونه آرام زندگی می‌کنم. در عجبم از این بازی ذهن. دلم برایت تنگ است زیبای من. به دیدنم بیا. دوستت دارم.
